نور

ماییم و تو ای جان، که جگرگوشه‌ی مایی..

حالا ما ماندیم و ادامه‌ی روزهای این زندگی؛ ما ماندیم و انتخاب‌هایمان، انتخاب بین شبیه تو زیستن یا غرق شدن در روزمرّگی‌های از معنا تُهی!! انتخابی لحظه‌به‌لحظه میان خیر و شر. حالا ماییم و این بارِ سنگینِ زیستن! سیّد ما، آقای ما، دعا کن برای ما..

در استخوانم می‌رود..

گویی که نیشی دور از او..

بیچاره و رنجور از او..

من مانده‌ام مهجور از او..

تمام شد؟ قصه‌ی با تو بودنِ ما تمام شد؟

قبلش نماز لیلة‌الدفن‌ خودم رو هم می‌خونم‌.. چطور بگم سید علی بن سید جواد؟

فتحِ قدس آرمان ماست، هدف و غایت ماست، رویای ماست؛ ما و فلسطین، عراق، لبنان، یمن، و هر طرفِ درستِ‌تاریخ‌ایستاده‌ای، اصلاً مقصدِ کاروانِ ۴۷ ساله‌ی ما قدسِ شریف بوده و هست؛ پرچمِ سرخ هم در تاریخ و لغت و فرهنگِ شیعه، یعنی خونخواهی، یعنی انتقام؛ در عکس‌های تشییع، در تهران و مشهد و قم، از بالا و از نزدیک، تنها رنگی که در کنار سیاهیِ عزا دیده می‌شد، سرخِ انتقام بود و یالثارات‌الإمام؛ از مراسم این‌روزها هم یک پیام اگر به دنیا مخابره شود همین است که ما عزادارانِ داغْ‌دیده و عزیز از دست داده، ما یتیمانِ ۹ اسفند، خواهانِ انتقام خونِ امام شهیدمان هستیم. بإذن‌الله تعالی.

دریا ساخته‌ای از اشک‌ها، و دست‌ها موج‌هایی شده‌اند که تو را می‌برند.. و تو در بی‌نهایتِ این دریا، آن‌‌جایی که چشم‌ دیگر نمی‌بیند، میهمانِ نور می‌شوی.. و حالا نور آغوشْ باز کرده تو را می‌خواند..

اربعین‌ها که می‌شد، عکس شما را وصله‌ی جانمان می‌کردیم و راهی می‌شدیم، اولین سلاممان به حضرت امیر علیه‌السلام، سلامی از جانب شما بود.. آنجا، در عراق، عراقی‌ها وقتی می‌فهمیدند که ایرانی‌ هستیم، علیٰ‌رأسی‌گویان ما را به خانه‌هایشان می‌بردند.. عکس شما را بر دیوار خانه‌هایشان می‌دیدیم، دلتنگ‌تر می‌شدیم.. ابوعلی، پیرمرد عزیز عراقیِ میزبانِ ما، می‌گفت شما ایرانی‌ها از دیار نائب‌الامام می‌آیید، عطر او دارید و عزیز مایید، و من مسرور از این انتساب، به خود می‌بالیدم.. و بعد به نیابت از شما از نجف، راهی مشایّه می‌شدیم، در مسیر باز هم عکسِ شما، یاد شما، عطر شما که طلایه‌دار زیارت نرفته‌ها بودید چنگ به بغض‌هایمان می‌انداخت.. امّا حالا.. شما اولین زائر اربعین سیدالشهدایی، و این مقبول‌ترین زیارتِ اربعینی است که می‌بینم، «بابی انت و امی و اهلی و اولادی و عمری لك الفدا» را زندگی کردی و به نمایش گذاشتی و بعد، وارد حریم اجداد خود شدی.. عجب زیارتی.. عجب جواب سلامی.. و عجی استجابتی… ای پسر امیرالمومنین زیارتت قبول آقای من، عزیزمن، جان از دست رفته‌ی من.. نور چشم‌های من..

خیلی ناراحتم که اون جمعیت رو دیدم و عکسِ درخور و خوبی نگرفتم. جمعیتی که فوق‌العاده بود. همه چیزِ مراسم، اربعین بود.کاش می‌تونستم از صحنه‌ها و جزئیاتی که دیدم می‌نوشتم، کاش اینقد کم و ناکافی و ناتوان نبودم.

خیلی غصه دارم. نه مثل خیلیا تونستم عکس و فیلمای قشنگ بگیرم چون فقط داشتم تلاش می‌کردم زیر ظل آفتاب زنده بمونم و چادرم نره زیر دست و پام. نه تونستم متن خوب و درخوری برای آقا بنویسم. نه تونستم ریلز خوبی ادیت کنم. حالم از خودم خیلی ناراحته. کم و ناکافی بودم‌ و امیدوارم بتونم جبران کنم.

امروز من غزلِ «ای ساربان، آهسته‌ ران..» رو زندگی کردم عزیزدلم.. غروب امروز سخت‌ترین غروب زندگیم بود عزیزدلم.. عزیزدلم.. عزیزدلم..

- «مَحمل بدار ای ساربان، تندی مکن با کاروان کز عشق آن سروِ روان، گویی روانم می‌رود.. او می‌رود دامن‌کشان، من زَهرِ تنهایی‌چشان دیگر مپرس از من نشان‌، کز دل، نشانم می‌رود..»

دیگر مپرس از من نشان..