𝐀 𝐄 𝐒 𝐀 𝐃 𝐄 𝐗

ruhum ağrıyordu, düşüncelerim zihnimin içinde tümör gibi yayılıp ele geçiyordu sanki bütün beynimi. karanlıklar bile sessiz kalıyordu artık bu çaresizliğim karşısında. artık tanrıya bile güvenemiyordum. çocukken hep onun beni koruduğunu sanar ona sığınırdım. artık ne tutunacak bir dal, nede sığınacak birileri kalmıştı. ruhumdaki bu kasvet her geçen gün ele geçiriyor bedenimi ve ben hiçbir şey yapamıyorum. bu bataklık beni yavaş-yavaş içine çekiyor ve bir gün, bir gün orada yok olacağım.

ruhum ağrıyordu, düşüncelerim zihnimin içinde tümör gibi yayılıp ele geçiyordu sanki bütün beynimi. karanlıklar bile sessiz kalıyordu artık bu çaresizliğim karşısında. artık tanrıya bile güvenemiyordum. çocukken hep onun beni koruduğunu sanar ona sığınırdım. artık ne tutunacak bir dal, nede sığınacak birileri kalmıştı. ruhumdaki bu kasvet her geçen gün beni ele geçiriyor ve ben hiçbir şey yapamıyorum. bu bataklık beni yavaş-yavaş içine çekiyor ve bir gün, bir gün ben orada yok olacağım.

👁

👀

😵‍💫

🌃

👀

👀

😶‍🌫

🌉