[جادوگَرِ سِفید مو]

دختر سیاهی شب.... دختری که لبخندی پر از خشم داشت خشمی قدیمی. انگشت هایی که زخم بودند پوست رنگ پریده ای که خبر از بی روح بودن جسمش میداد. حضور گرمش دیگه احساس نمیشد. دیگه صدای گیتار برقیش ساختمون رو به لرزه درنمیاورد. دیگه کسی تنها توی پارک قدم نمیزد نبود... اون دیگه نبود جالب تر این بود اون حتی موقع مرگ هم تنها بود.

‌ گاهی هم یه بغضِ الکیِ لعنتی گلوتو میگیره و میخواد خَفَت کنه! جوری که انگار حس میکنی تمام غم هایی که قبلا داشتی و بی توجه بودی بهشون، یه دفعه میان و باهم متحد میشن، چشمات اونقدر پر از اشک میشه که انگار تمام ۷ لیتر بدنتو میخوای از چشمات بدی بیرون‌و تمام سلول هات‌و از بی آبی بُکشی! ‌

قلمی همچو شلاق بر تن بی دفاع کاغذ.

سردرگم در هیاهوی مغزش . فریادهایی که همچو مذابی تمام سلول های مغزش را میسوزاند جیغ های زجر اوری که او نمیدانست از کیست و کجا.

اخیرا درگیر یه کار شیطانی شدم.

‌ سرزمین ما موزه درده، ما هم آثار هنری خدا که داریم میپوسیم ‌......

تاحالا گم شدن رو حس کردی؟ گم شدن مابین کوچه پس کوچه های تاریک مغزت و حضور شیاطین با چشم های سیاه توخالی.... انقدر توی کوچه های تنگ و تاریک مغزت قدم میزنی ولی هیچی پیدا نمیکنی جز دختر غمگینی که گوشه خرابه ای نشسته و سر روی زانوهاش گذاشته وقتی بهش میرسی خودتو میبینی خودتو پیدا کردی ولی تو بدترین حالت ممکن:)

حداقل اینکه یک هفته‌ست کابوس نمیبینم خوشحالم میکنه

نرو نخواب پی وی سین کن بات کار دارم

دستم قطع🥰🫶شب خوش