['دیـوانچِــه']

میانِ کتاب‌ها گشتم میانِ روزنامه‌های پوسیده‌ی پُرغبار، در خاطراتِ خویش در حافظه‌یی که دیگر مدد نمی‌کند خود را جُستم و فردا را🌚🤍

ما همانیم که بودیم و محبت باقیست . .☁️🍃

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است

فقط اونجا که شاملو میگه کوره ها سنگ شدن؛ سبزه ها زرد شدن خنده ها درد شدن

در خود بجوی مرهم و داروی خویشتن🤌🏼🌿 ‌

در دل من چیزی است مثل یک بیشه نور، مثل خواب دم صبح و چنان بی تابم که دلم می‌خواهد بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه دورها آوایی است که مرا می‌خواند.

‌ از دل تاریکےام ماه خواهد تابید!🤍 ‌

و عشق اگر با حضور همین روزمرگی ها عشق بماند ! عشق است…

نیکی چو از حد بگذرد نادان خیال بد کند🤌🏼🌚

همه چیز را از من گرفته اند حتی نومیدی را پس زنده باد امید🌚🎋

زندگی خالی نیست مهربانی هست، سیب هست، ایمان هست آری تا شقایق هست زندگی باید کرد🌿🤍

نیست در دیده‌ی ما منزلتی دنیا را ما نبینیم کسی را که نبیند ما را...

زندگی، شاید، شعرِ پدرم بود که خواند چایِ مادر که مرا گرم نمود نانِ خواهر که به ماهی ها داد زندگی، شاید لبخندیست که دریغش کردیم💆🏻🌿

امروز بیشتر از دیروز دوستت می‌دارم و فردا بیشتر از امروز و این ضعف من نیست قدرت توست!🧡