['دیـوانچِــه']

چه کسی می داند که تو در پیله‌ی تنهاییِ خود تنهایی..؟! چه کسی می داند که تو،در حسرتِ یک روزنه‌ در فردایی؟! پیله ات را بگشا، تو به اندازه پروانه‌شدن زیبایی🦋

مَن هَمان دیوانه‌ی دیروزَم اما بُردبار🫴🏼

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم موجیم که آسودگی ما عدم ماست🦋

بالاﺧﺮﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ ﺁﻥ ﺷﺐﻫﺎیی ﮐﻪ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﻮ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﺑﻤﺎﻧﻢ ﺳﺮﺕ ﺭﺍ ﺭﻭﯼ ﺳﯿﻨﻪ ﺍﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﻡ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺕ چقدﺭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻫﺴﺘﻢ

‹ تا زنده‌ایم نیست خبر؎  زِ حال ما؛ یک دم چو بمیریم همہ‌ یاࢪ شوند! ›

سازِ ما را گر امید بنوازد خوش است🕊🤍

به دل گفتا چه داری..؟ گفت یادت.

وقتی میخوای از چشم هاش تعریف کنی بهش بگو： «دریاۍ شور انگیز چشمانت چه زیباست آنجا که باید دل به دریا زد همین جاست»

بگذار‌اُمیدواری‌دَر‌سیاه‌تَرین‌روزها، هُنرِ‌تو‌باشَد...

آدمی‌زاد طومار طولانی انتظار است ای پرنده ولی تو… خال یک نقطه در صفحه ارتجال حیاتی!

گیرم‌ درخت‌ رنگ‌ خزان‌ گیرد تا ریشه‌ هست‌، ساقه‌ نمی‌میرد ...🍂

🤍...

چترها را باید بست‌. زیر باران باید رفت‌. فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد. با همه مردم شهر، زیر باران باید رفت‌. دوست را، زیر باران باید دید. عشق را، زیر باران باید جست‌…

مرا در کودکی شوق دگر بود خیالم زین حوادث بی خبر بود ...

می‌آید هرآنچه باید ...

سلام بر آنان که ما را ندیده فهمیدند نخوانده دانستند و نبوسیده دوست داشتند🕊

‌هیچ دیوانی ندارد، شعر چشمان تو را...🤍 - راحم تبریزی