ꪀᥱ᥎ᥱ.

” + اگه رو دستت ستاره بکشم چی؟ _ میخوام الان روی دستم بکشی + اوه پس قراره ون گوگ دستات باشم، روش شب بکشم با ستاره هات. + روی آسمون کفِ دستم هر شب، شبِ پر ستاره بکش. _ و هر لبخندِ تو ستاره ای بود برای روشن کردن تمام تاریکی چشمانت.” ─ شبِ پر ستاره، ۵ نوامبر ۲۰۲۲.

ⓘ This user is stressed everyday about the future.

راستی لذت تنها بودن را چشیده‌ای؟ قدم زدن تنها، دراز کشیدن توی آفتاب؟ چه لذت بزرگی است برای یک موجود عذاب کشیده، برای قلب و سر! منظورم را می‌فهمی؟ آیا تا به حال مسافت زیادی را تنها قدم زده‌ای؟ قابلیت لذت بردن از آن، دلالت بر مقدار زیادی فلاکت گذشته و نیز لذت‌های گذشته دارد. وقتی بچه بودم خیلی تنها ماندم، اما آن‌ها بیشتر به زور شرایط بود نه به انتخاب خودم. اما حالا، با شتاب به طرف تنهایی می‌روم، همان‌طور که رودخانه‌ها با شتاب به سوی دریا سرازیر می‌شوند. - از نامه‌های فرانتس کافکا به فلیسه.

خیلی وقتام دلم برای خودِ قبلیم تنگ میشه.

نوازنده خیابان هجدهم داره برات تایپ میکنه: هر وقت یادت رفت خنده هات چه شکلیه میون اشکایِ روی گونت یه عکسی که توش لبخند زیبائی رو به نمایش گذاشتی رو به یاد بیار و اسمشو بذار :"عنوانِ اثر: لبخندِ بعد از پیروزی. "

زندگی توی روزی که گذشت نامردی نکرد و تا تونست بهم سخت گرفت.

حس وقتایی که بهترین خودت میشی و حس مفید بودن داری>>>

مهم نیست چقدر تلاش کنم، رابطه منو شیمی مثل دوتا خطِ موازیِ! هرچقدر تلاش کنم آخرش به اونجائی که باید نمیرسم.

حس میکنم اگه یه تغییری تو خودم ایجاد نکنم آخرش همین‌طوری از بین میرم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ weird things are cool, aren't they?