𝖬𝗎𝗇icel.

تکه‌ ابر‌های صورتی که می‌گفتی.

آسمون رو نگاه کن..

چقدر خوابی که می‌شینه رو چشمای تو، خوشبخته.

می‌دونی چرا انقدر اینجا به هم ریخته شد؟ چون نصفه شبه و افکارم نصفه نیمه میان روی زبونم که منتقل بشن، بابت همین یک نامفهومی خاصی ایجاد می‌شه که به این حالت می‌گن «چرا نمی‌فهمم چی داری می‌گی-»

بیوی یکی بود، داشتم فکر می‌کردم نمی‌تونم تصمیم بگیرم یا تشخیص بدم که من هستم یا نیستم.

اگه مردم شاید برام گریه کنی، بعدش شاید ته دلت بگی کاش بهش می‌گفتم، کاش می‌رفتم پیشش، کاش بغلش می‌کردم. الان که زنده‌ام چرا نه؟

اگه قبل از اینکه بهم ساندویچ فلافل برسه بمیرم چی؟ قبل از اینکه اولین بوسه‌م رو خرج کرده باشم؟ قبل اینکه از خوشحالی گریه کنم یا قبل اینکه نتیجه‌ی زحماتم رو ببینم.. اونوقت توی هیچ داستانی نوشته می‌شم؟

قدرت تشخیصم رو از دست داده‌م، نمی‌فهمم واقعا یه موقعایی نگاهم می‌کنی یا فقط ذهنم تصویر می‌سازه؟

نمی‌تونم تشخیص بدم کدوممون اون‌یکی رو بغل کرده.

نصفه شب آدم دیگه آدم نیست.

Don't worry dear, our story had a sad ending from the beginning.

برای لطف به جوامع بشری هم که شده، استدعا می‌کنم راجع به رعایت ادب و شعور در روابط اجتماعی برید و آموزش ببینید. حتی اگر کسی یادتون نداده حتی اگر فکر می‌کنید نیازی ندارید و درش بهترین هستید، باز هم برید و مطالعه کنید و بهترش کنید. آخه اگر فقط روی خودتون تاثیر داشت موردی نداشت، اینکه عده‌ای توی یک جامعه انسانی زندگی می‌کنن و باز هم بویی ازش نبردن تعجب آوره. بابا تو رو خدا‌.

چرا برگ‌ها وقتی احساس زردی می‌کنند خودکشی می‌کنند؟ (-پابلو نرودا)

T.S: There was one one prize I'd cheat to win. Yes ofc, (سیب زمینی سرخ کرده).

امشب از آن شب‌ها بود که نیاز داشتم کنارم باشی ولی نبودی. انگار همین جاها زندگی تلاش می‌کنه بهت بفهمونه که چیزها در جهان طبق نیازِ تو پیش نمی‌رن.

کاش تو بودم.