ناز

توی دوساعت سه تا فیلم، کل اپیزودای رادیو چهرازی، نزدیک چهل تا سینگل ترک، دو تا اَپ و دوازده ویس گوش نداده دانلود کردم، حس میکنم دیگه با ایران کات کردم.

‏یه راه‌هایی رو می‌خواستم فقط با تو بگا برم.

ولش کن، «چایی بریزم برات؟»

من نه، تنم داد میزنه برای گرفتن بوی سیگارت، من نه، تنم.

هیچکدوم حالمون خوب نیستا، ولی همینکه بفهمیم یکی دیگه هم حالش خوب نیست همه تلاشمونو می‌کنیم که یه خورده بهتر شه‌.

خدایا شکرت ولی گاییدی.

جیبام پُره، ‏نمی‌دونم غم‌هام رو کجام بذارم.

دستم بهت برسه، اونقدر میبوسمت که نتونی نفس بکشی، نتونی حرف بزنی، آخ اگه دستم بهت برسه.

بین من و تو فقط یه دیواره که اونم خودتی، سرد، سخت، سنگی.

خودم بلدم وقتی میفتم دست‌ام رو بزارم روی زانوهام و بلند بشم، ولی گاهی نیاز دارم دست‌ام رو بزارم روی شونه‌ی تو و بلند بشم.

من همش ساده بودم و ساده حرف زدم و ساده موندم، تو همش سخت بودی و سخت فهمیدی و سختم موندی.

چقدرم قشنگ میخندی براش، یه جوری نگاش کردی که انگار اون عاشقته و من، من؟ نمیدونم من چی، دیگه نمیدونم.

دلم واسه اون قیافه بداخلاقت که تا رفتیم و برگشتیم دست به سینه قهر بودی تنگ شده.

من اصلا میخوام بیام بگیرمت ببرم برف بازی تا آشتی کنی.

گردن سنت ننداز. زشته. گردن بگیر کاراتو.

شش سال پیش بود، در خانه پدربزرگم با پدرم صبحانه میخوردیم، برای اولین بار به ریش های او دقت کردم و گفتم: بابا چندتا از ریش هات سفید شده،گفت یعنی پیر شدم؟ اون موقع جوابم نه بود.سفیدی چهارتا دونه ریش به چشمم نیومد. امشب بعد چند سال به ریش‌هاش دقت کردم گفتم بابا ریش‌هات سفید شده. گفت: اره ایندفعه واقعا پیر شدم، اگه ازم می‌پرسید،یعنی پیر شدم؟هنوز جوابم نه بود. از پیر شدن بابا بیشتر از خیلی‌چیزها می‌ترسم.

دهنم مزه‌ی تو رو می‌ده.

من تو روز هزار نفرم بتونم ببینم، باز تو می‌شی هزار‌ویکمی.

‏نمی‌دونم. فعلاً بغلمو داشته باش تا بعداً ببینیم چی می‌شه.