بوسه‌ی زخم‌هایم؛

چه خوش بودی دلا گر روی او هرگز نمی‌دیدی جفاهای چنین از خوی او هرگز نمی‌دیدی

زندگی بس.

حتی یک درصد هم حوصله ندارم.

امشب نظر به روی تو از خواب خوشترست.

دهه‌ی پنجاه؟! نه مرسی به پرامپت بدید باهاش برم سینه قبرستون!

دائما یک گوشه ای امروز و فردا می کنم رفتن عمر خودم را من تماشا می کنم مینویسم از سکوت و حفظ آرامش ولی تا کسی چیزی بگوید زود غوغا می کنم من پر از فکرم ولی با هر کسی جز کاغذم گر بشینم درد خود را خوب اخفا می کنم از خودم هم خسته‌ام اما نمی‌داند کسی بار این ویرانه را تنها مهیا می‌کنم سال ها گفتم که فردا، عاقبت فهمیده‌ام با همین «فردا» خودم را پیر دنیا می‌کنم

دائما یک گوشه ای امروز و فردا می کنم رفتن عمر خودم را من تماشا می کنم مینویسم از سکوت و حفظ آرامش ولی تا کسی چیزی بگوید زود غوغا می کنم من پر از فکرم ولی با هر کسی جز کاغذم گر بشینم درد خود را خوب اخفا می کنم از خودم هم خسته‌ام اما نمی‌داند کسی بار این ویرانه را تنها مهیا می‌کنم سال ها گفتم که فردا، عاقبت فهمیده‌ام با همین «فردا» خودم را پیر دنیا می‌کنم

دائما یک گوشه ای امروز و فردا می کنم رفتن عمر خودم را من تماشا می کنم مینویسم از سکوت و حفظ آرامش ولی تا کسی چیزی بگوید زود غوغا می کنم من پر از فکرم ولی با هر کسی جز کاغذم گر بشینم درد خود را خوب اخفا می کنم از خودم هم خسته‌ام اما نمی‌داند کسی بار این ویرانه را تنها مهیا می‌کنم سال ها گفتم که فردا، عاقبت فهمیده‌ام با همین «فردا» خودم را پیر دنیا می‌کنم

obsession-

تردید می‌کنی و من از یاد می‌روم این‌گونه در اسارت و آزاد می‌روم مثل پرنده‌های رهاکرده از قفس با پای خود به خانه‌ی صیاد می‌روم شیرینِ من، سفر کن از اینجا که بعد تو من هم به راهِ رفته‌ی فرهاد می‌روم چون‌گَرد راهِ‌تو، که‌تو در آن‌نهان شدی بر خاک می‌نشینم و بر باد می‌روم من غرق باورم به تو، اما تو باز هم تردید می‌کنی و من از یاد می‌روم

چاره‌ها رفت زِ دست دلِ بیچاره‌ی من تو بیا چاره‌ی من شو، که تویی چاره‌ی من

باز آی دلبرا که دلم بی قرار توست وین جان بر لب آمده در انتظار توست

من به مرگ راضی‌ام اما نمی‌آید اجل بخت بدبین زین اجل هم ناز می‌باید کشید

از در درآمدی و من از خود به در شدم، گویی کز این جهان به جهان دگر شدم

خبرت هست که با فاصله هم دل بردی؟

:)

من بگردم گرد آن یاری که میگردد پی‌ام