سا

اجرا می‌کنم. دائماً اجرا می‌کنم. این تلاش رقت‌انگیز و بی‌استراحت برای کامل بودن و کامل داشتن و کامل کردن، همه‌اش از همین روی سِن شب و روز گذراندن می‌آید. مبادا زبانم بگیرد، مبادا دامنم زیر کفشم بماند، مبادا دیالوگ‌ها پرنده شوند و مغز من قفسی بی‌دروپیکر و پوسیده، مبادا گریمم پنهان‌کردنی‌ها را پنهان نکند، مبادا صدایم از حنجره‌ام عقب بماند، مبادا خنده‌ام از گریه‌ام عبور نکند، مبادا انسان باشم. نمی‌دانم اجرا می‌کنم تا انسان نباشم یا انسان نیستم چون اجرا می‌کنم. درونم لجن می‌جوشد و من می‌خواهم ستاره باشم و بدرخشم. خانه‌ی نداشته‌ام ویران شده و من می‌خواهم در کاخ‌های کاغذی‌ام آواز بخوانم. که البته نمی‌خوانم. رویا را هم، مانند خیلی چیزهای دیگر، می‌خواهم و پس می‌زنم. به اندازه‌ی کافی برایش احمق و شجاع نیستم. همیشه دو قدم مانده به اوج، خودم را به پایین می‌کشم؛ به واقعیت. پاهایم روی زمین‌اند اما همچنان اجرا می‌کنم. سالن خالی‌ست چون تمام دنیا تماشاگرند. تمام دنیا منتظرند تا ناقص باشم. تا خیالشان راحت شود که من هم از خودشانم، من هم کم و کاستی و پیش‌پاافتادگی‌ و فناپذیری‌شان را به ارث برده‌ام و این ارث نامبارک را همچون نفرینی بی‌پادزهر بر تن کرده‌ام و چاره‌ای جز به نمایش گذاشتنش ندارم. بودن؛ این دیرینه‌ترین و بی‌پایان‌ترین نمایش دنیا. همه‌ی جنگ من جنگ بودن است و همه‌ی دردم درد نبودن. اینجا نیستم و اینجا نبودنم را به چشم می‌بینم. از همه‌ی دست‌ها دور افتاده‌ام و زیر همه‌ی پاها درد می‌کشم. تن دائماً محذوفم گواه خوبی بر وجود داشتنم نیست و شواهد همیشه ناکافی‌اند و قرائن همواره ناقرینه. از بی‌مرزی واقعیت به ستوه آمده‌ام و در رویاهای گمشده‌ام گم شده‌ام. همه‌چیز می‌شود و نمی‌شود، همه‌چیز هست و نیست، همه‌چیز زیباست و زننده، همه‌چیز زندگی‌ست و مرگ. نجات داده نمی‌شوم. زیر دندانه‌های دوگانگی‌های آلوده به شک، خون و جنون پس می‌دهم و نجات داده نمی‌شوم. چنگ می‌زنم، همه‌چیز را به انگشتانم می‌سپارم و هرکجا چیزی برای داشتن و برداشتن وجود داشته باشد، دست دراز می‌کنم. می‌دزدم، می‌ربایم، می‌بلعم. هر روز و هر شب خودم را تکه‌تکه از نو می‌سازم و ویران می‌کنم. پازل وجودم را حل می‌کنم و ازهم‌می‌پاشم، دوباره، صدباره، تا دقایقی پس از ابدیت. حریص الهامم و دیوانه‌ی آفریدن. بی‌وقفه تمرینِ بودن می‌کنم: سرک می‌کشم، می‌بینم، لمس می‌کنم، می‌چشم، می‌خواهم، می‌خواهم، می‌خواهم. نجات داده نمی‌شوم، اما جهان را از خودم نمی‌گیرم. شریک شگفتی‌هایش می‌شوم و پاسدار زرق و برق‌هایش. نجات داده نمی‌شوم، اما جادو را می‌دزدم و زندگی را اجرا می‌کنم. ۱۴۰۳/۵/۸ ۰۲:۰۵

Throw Away Your Books, Rally in the Streets (Shuji Terayama, 1971)

Shelley Duvall, Joni Mitchell, and Pat Metheny, 1985.

Donovan and Paul McCartney in India, 1968.

Shelley Duvall (1949 – 2024)

Shelley Duvall💛 (1949 - 2024)