سا

The very definition of the word "Lynchian": https://youtu.be/oV5Bd8Eu0ko?si=RN_vPtMxeo1PD8Da

Requiem for a Lost Sisterhood گاهی خواب‌هایم به طرز احمقانه‌ای ما را به هم می‌رسانند، مایی که نه شانه به شانه‌ی هم می‌نشانیم و نه تیر به سایه‌ی هم می‌اندازیم. هیچ‌چیزِ هم نیستیم و دلیلی هم ندارد که باشیم، اما سایه‌ی نام هرکداممان زمانی بر روان دیگری سنگینی کرده است. سؤال زاییده‌ایم و شک و گمان، و بال‌هایمان در پس‌ شرارت‌های ناشیانه‌ی شیطان مشترکمان پنهان مانده‌اند و بسته. شیطانی که تو را از تو گرفت و من را از خودم، و ما را از یکدیگر. می‌دانم که احتمالا دوست نداری او را با این نام بخوانم و همه‌ی جهنم‌هایی که در امتداد دست‌هایش بر تنت زبانه کشیده‌اند، نرسیده به قلبت گلستان شده‌اند و در نهایت، محبتت خشمت را به زیر آورده و هنوز هم در زندگی‌ات جایی برای او داری. می‌فهمم و سال‌ها خودم را در چنین جایگاهی دیده‌ام. چانه‌ام از بیزاری لرزیده و کلامم برگ گل بوده. کلامم آتش فشانده و دست‌هایم ناجی بوده‌اند و پناه‌دهنده. دست‌هایم بافته‌ای از خشم و استخوان شده‌اند و چشم‌هایم از سفیدی تا سیاهی یک‌صدا غریده‌اند: عشق، عشق، عشق! احتمالا اگر خودم را لایه به لایه بخراشم و زره دروغینم را به آب بیاندازم، همچنان هم همین باشم. تو می‌فهمی. جوهره‌ی آدم بالاخره قطره‌قطره از لای انگشتانش می‌چکد و به زمین می‌افتد و بی‌خجالت می‌جوشد و در آخر قلبش را، بی‌جامه و رسوا، به در و دیوار شهر می‌آویزد. سیاهی به قلب من نمی‌آید. به قلب تو هم. این را از نفرت‌ها و عطوفت‌های مشترکمان فهمیدم. از خروشیدن‌های جنون‌آمیز و از بخشیدن‌های بی‌محابا. از نگاهی که در خواب به چهره‌ام انداختی و جمله‌ای که با لبخند به زبان آوردی که یادم نمی‌آید که نمی‌آید که نمی‌آید، اما از معصومیتش مطمئنم. از سیب سبزی که کف دستم گذاشتی و گل سرخی که به سر داشتی. از نعره‌های فروخورده‌ای که به مکالمات روزمره بدل کردی: فلان موسیقی و بهمان شیطنت و بیسار تصمیم بزرگ. دوستی ناخواسته‌ی ما از راه دشمنی تحمیلی‌مان می‌گذرد؛ از جدال‌های خیالی و در آغوش کشیدن‌های استعاری. من تو را پیش از این‌ها پذیرفته‌ام و جایی در میان تکه‌پاره‌های قلبم نشانده‌ام. با درد تو شکسته‌ام و با شکستن‌هایت درد کشیده‌ام. رنج تو را بر رنج خود پوشیده‌ام و نه در خواب و نه در بیداری، از تن جدا نکرده‌ام. بگو که تو هم مرا پذیرفته و رها کرده‌ای. که با اندوه و عذابم بیگانه نیستی و حتی بدی‌های بی‌اختیارم را هم می‌فهمی. که در دست‌هایم دست‌های خودت را می‌بینی، نه رد خنجر و قداره. که صداقت چشم‌هایم را باور داری و با خلوص خواسته‌هایم آشنایی. که در سوگ این خواهرانگی ازدست‌رفته‌ با من شریکی.

79🎈

Liza Minnelli photographed by Terry O’neill, 1974.

کلنجار با ملال هیچ نمی‌کنم. سرم از رویاهای مرده سنگین است و جسمم در انکار زندگی‌های رفته. همه‌ی امروزها را قربانی فرداها می‌کنم و ماتم دیروزها را زمین نمی‌گذارم. خطا می‌دانم و غلط می‌کنم، غنیمت می‌شمارم و هدر می‌دهم، فرار می‌کنم و اسیر می‌مانم. نهایت چاره‌جویی‌ام همین است که کمرم را به زمین برسانم و تا جایی که راه دارد، زیر بار نیازم به خواب نروم و هپروت ناممکن نامیرای نانجیبم را بر تخت واقعیت بنشانم و تاج رویابافی‌ام را بر سرش بگذارم. از این پهلو به آن پهلو، از این دنیا به آن دنیا؛ یک پورنوگرافی بطالت به‌تمام‌معنا. حریص و خوش‌اشتها و همه‌چیزخواه اما راکد، راکد، راکد. از چاله‌ی تنم به چاه سرم افتاده‌ام. جا کم است و نور کمتر و رنگ از همه‌جایم پریده. مادرم را که لمس می‌کنم از سردی انگشتانم از کالبدش بیرون می‌جهد. جاخورده و معترض فریاد برمی‌آورد که تو مرده‌ای! تو یک دختر مرده‌ای! راست می‌گوید و نمی‌گوید. از همه‌ی عزیزانی که از دست داده رفته‌ترم و از همه‌ی درختانی که به عمر دیده مانده‌تر. از همه‌ی لباس‌هایی که دور انداخته کهنه‌تر و از همه‌ی کودکانی که در آغوش گرفته تازه‌تر. نمی‌داند. هنوز هم نمی‌داند که همیشه در عین نبودنم هستم و در هر دو مفرطم و واگذاشته‌‌. هیچ نمی‌کنم و در همه‌ی هیچ نکردن‌هایم به وضوح می‌بینم که ظلم آدم را کم می‌کند. که روان و استخوانت را به دندان می‌گیرد و بی‌توقف می‌جود و می‌جود؛ خصوصا اگر از عشق جوشیده باشد. دائما به یاد دارم که نوازش کردم و شکسته شدم، بوسیدم و بلعیده شدم، پناه دادم و رانده شدم. گاهی دست و پا و زبانم را به اندوهم می‌بازم، اما خشمم را پوست تنم کرده‌ام: همراه و حاضر و در دسترس، آماده‌ی آویختن به ظالم بعدی. نباید سکوت کنم. نباید غرش‌هایم را در چشمانم بریزم. شوریدن رمز ماندن است و نشکستن. باید خشمم را سوخت کنم برای پاهایم. باید صدباره بایستم و از پس دیوارهای خزه‌بسته‌ام طلوع کنم. باید بس کنم. گلاویز ملال شوم و دست رخوت را از قلبم دور کنم.

Agnès Varda and Jacques Demy photographing each other🤍

A painting by Bob Dylan of a still from Ali: Fear Eats the Soul (Rainer Werner Fassbinder, 1974)

Nico and Brian Jones photographed by Micheal Ochs, at the Monterey Pop Festival on June 18 1967 in Monterey, California.

John Waters by Nicolas Russell, Austin, Texas, January 1976.