سا

"I don't want to criticize any other women performers because I think a lot of them present really strong images alongside their maybe 'sexy' images, so it's like it's a really loaded issue and to criticize someone for doing something would allow me to have the same rules placed on myself which I don't want. I don't want anyone to tell me how much of my body to show or how little of my body to show." #ShortFilm #TamraDavis https://youtu.be/urLri4WTZW4?si=k-cXxOllRY8rlPxi

Robert Plant's Nonesuch Selects https://youtube.com/watch?v=jIML4uwwtrA&si=cJbdGgoURBUqGtaQ

جورا و خواهرانش در سال ۱۹۷۹ سه خواهر الجزایری به نام‌های جورا (Djouhra)، فاطیما (Fatima) و ملحا (Malha) به همراه برادرشان جمال (Djamal) (به عنوان آهنگساز، گیتاریست و پرکاشنیست) و مادرشان تصادیت (Tassadit) که شاعر سنت شفاهی بود، یک گروه موسیقی فولک قبایلی به نام جُرجُرَه (Djurdjura)، برگرفته از نام رشته‌کوهی در سرزمین قبایلی الجزایر، تشکیل دادند که علاوه بر پاسداری از زبان و موسیقی قبایلی/آمازیغ، دغدغه‌ی برجسته‌سازی مبارزات زنان در جوامع سنت‌زده و مردسالار را نیز داشتند. جورا به عنوان ترانه‌سرا و خواننده‌ی اصلی گروه همواره در تلاش بود تا با درهم‌آمیزی ملودی‌های سنتی موسیقی فولک قبایلی با اشعار فمینیستی خود و مادرش، فعالیت هنری گروه را به کنشی اجتماعی بدل کند و مانند بسیاری از هنرمندان پیش و پس از خود، از موسیقی محملی برای زبان و آرمان بسازد. جورا اَبودا خودشان را اینگونه معرفی می‌کند: ما سه خواهر هستیم؛ دو خواهر متولد الجزایر و خواهر سوم متولد فرانسه. در سال‌های ابتدایی جنگ به ناچار از زادگاهمان گریختیم و این گریختن دیواری فرونریختنی بود که دائما ما را از دیگران جدا می‌کرد. حتی در مدرسه‌هایمان کودکان فرانسوی یک سو می‌نشستند و کودکان الجزایری سویی دیگر. سایه‌ی جنگ همواره بر زندگی‌مان سنگینی می‌کرد و با این حال، ما به شیوه‌‌ای خاص پرورش یافتیم: به مدرسه‌ی هنرهای نمایشی می‌رفتیم و موسیقی و رقص و آواز می‌آموختیم، چیزی که در زندگی معمول خانواده‌های مهاجر جایی نداشت. اما تناقض‌ها خیلی زود از راه رسیدند: همین که به سن نوجوانی رسیدیم، به ما گفتند که دیگر همه‌چیز تمام شد. پدرم هر گونه اجرا بر روی صحنه را قدغن کرد. آنجا بود که با واقعیت زننده‌ای روبه‌رو شدم: واقعیت یک زن الجزایری در فرانسه. پدرم که شیفته‌ی حقوق بود، به من گفت که یا حقوق می‌خوانم و یا در خانه می‌مانم. من علاقه‌ی ویژه‌ای به حقوق نداشتم، اما حقوق خواندن را به در خانه ماندن ترجیح می‌دادم. بعد از آن، به مدت یک سال به الجزایر و به روستای محل تولدم بازگشتم. بازگشتی که برای من به منزله‌ی کشفی تازه بود. روستا را در سه‌سالگی ترک کرده بودم و حالا در هفده‌سالگی دوباره خودم را در احاطه‌ی ریشه‌هایم می‌دیدم. تلاش می‌کردم با آن زندگی سازگار شوم و زبان مادری‌ام را از نو بیاموزم. وقتی به فرانسه برگشتم، می‌خواستم سینما بخوانم. چند فیلم کوتاه و یک فیلم بلند به نام «علی در سرزمین عجایب» (Ali in Wonderland) ساختم اما سینما برای من کافی نبود. زنان در الجزایر به سینما نمی‌روند. با خودم گفتم که ما ملتی با فرهنگ شفاهی هستیم. پس به فکر آواز افتادم. شروع به کار کردیم و تحقیقاتی میان زنان مهاجر و دانشجویان به عمل آوردیم و با آمیختن آن‌ها با تجربه‌های شخصی خودمان ترانه‌هایی درباره‌ی موضوعاتی همچون مهاجرت و مبارزات و مقاومت‌های زنان در جوامع بسته‌تر نوشتیم. در یکی از ترانه‌هایمان زنی می‌گوید: «پدر، هرگز تو را نخواهم بخشید تو که مرا همچون گندم نرم بلعیدی اگر می‌گذاشتی بزرگ شوم از میان بهترین‌ها بهترین را انتخاب می‌کردم. مادر، تشنه‌ام، ای کاش می‌توانستم از چشمه‌ای که جوانی آن را ساخته چند جرعه بنوشم... اگر بنوشم، از خانواده‌ام می‌ترسم اگر بمیرم، این تشنگی است که مرا کشته‌ است!» کافی نیست که فقط از خشونت‌های فیزیکی و جراحت‌های آشکار حرف بزنیم، همه‌ی ما داغ دردهایی که از جان گذرانده‌ایم را بر تن داریم. ما زنان مهاجر نه آنجایی هستیم و نه اینجایی، اما هر کجا که باشیم در یک نقطه‌ی مشترک به هم می‌رسیم؛ برای همه‌ی ما خطر ازدواج در پانزده‌سالگی و خانه‌نشینی اجباری وجود دارد. ما هر روزمان را ایستاده‌ایم و جنگیده‌ایم، با پدر و مردان دیگر.

درباره‌ی این سه خواهر و موسیقی‌شون اینجا یک چیزهایی نوشته‌م.

Luis Buñuel, Angela Molina, and Carole Bouquet on the set of That Obscure Object of Desire, 1977.

We never pay attention to the things between those two moments when the people no longer love one another quite enough but you see that they still love one another. This is the case with the couple of La Pointe Courte which is a couple on the way down, but it’s still a couple. Agnès Varda in a 1961 interview with Jacques Ledoux

La Pointe Courte (Agnès Varda, 1955)

The Soft Machine at the London School of Economics, 1967.

Ingmar Bergman, Liv Ullmann and Erland Josephson during the filming of Scenes from a Marriage, 1973.

The Age of Innocence (Martin Scorsese, 1993)

Greg Lake, David Bowie, and Regina Lake with Natasha, Switzerland, late 70s.