رادیو نرگسیوس.

تلاش کردم از آسمون بگیرم. ولی شبیه حلقه‌های زحل شد.

هصطید؟ http://t.me/HidenChat_Bot?start=127400078

دلم تنگه پرتقالِ من.

دقیقا همچین حسی داشت.

نمی‌دونم شاید من همه‌چی رو اینقدر عمیق تجربه می‌کنم. ولی دیدن اون ستاره‌ها، یه چیزی فراتر از دیدن بود. من اون لحظه رو پرستیدم.

زندگی بعدی امیدوارم یه ستاره باشم. یه ستاره‌ی دور از خونه، همونی که برای جاودانه شدن، به سمت ابدیت، چشمک‌زنان می‌ره.

برای سه دقیقه، کل جاده و دنیا توی تاریکی غرق شد، و چشمم خورد به آسمون. شیشه رو دادم پایین و اولین واکنشم به چیزی که دیدم، اشک بود. من امشب هاله‌ی کمرنگ یکی از بازوهای کهکشان راه شیری رو دیدم. با چشمای خودم. یه عالمه ستاره که روی اون بازو بودن و ستاره های بیرونش که چشمک می‌زدن و همشون انگار دستشون سمت این حلقه‌ی سفید بود، انگار وجودشون می‌خواست جاودانگی اون کهکشان رو لمس کنه. همونطور که من دست به سمت آسمون بردم و از ته دلم خواستم یکی از اون ستاره‌ها باشم. زیبایی و عمق چیزی که دیدم، برام یه چیزی فراتر از تجربه بود. برای سه دقیقه من یه انسان روی زمین نبودم. یه ستاره جا مونده از خونه بودم. وجودم پر کشید برای اون زیبایی. من امشب سه دقیقه، جای یکی از اون ستاره‌ها بودم.

من امشب یکی از باشکوه ترین صحنه های زندگیم رو دیدم.

حالا نخواستم بگم، ازشم رفتم بالا. گفتم از روز آخر سنندج نهایت استفاده رو ببرم.

ماجراهای من و تیر برق.

من اضطراب اجتماعی ندارم، اجتماع اضطراب منو داره.

می‌بینم که خوابو از روتین حذف کردی خانوم! (انعکاسمو توی در و دیوار گیر آوردم)

فکر کنم GCSم زیر 8عه الان.

این ترم تابستونه مابستونه هم done.

آخه این کشور اصلا مدیریتی هم مگه داره که من بشینم مدیریت اونم در پرستاری بخونم؟