Antisocial

به قولِ مهیاد : تابستونم مثل زمستونه سرد دیگه بغض گره کرده منو چشم رو به شهر دلم یه زندونه تنگه واست برس خونه شب من که صدمو گذاشتم دیگه بشمارم تا چند قرار نبود یادت بره تنهایی با منه رفیقم بودی الانم عکست تو قابمه از اون روزای خوب من همرو یادمه بهم سر بزن که این بد ترین حالمه بهم سر بزن بیا تو این شب سرد توی برف و بارون و کولاک و توی دردسر بهم سر بزن شکستم از ته قلب آدمارو بیخیال که شدن باهات همه بد ساعتامون گذشتن ببخش اگه پر حرفم هرچی دارم میدم فقط باز بزنی تو لبخند هرجای دنیا باشی بت میرسم خودم شخص کل زمین کوچیک بودش فقط واسه دو نفر.