اَبـرك

اکثر ما یه سری دردای مشترک داریم؛ قیمت دلار و طلا، برگزار نشدن ایلتس و تافل، بیکاری، گرونی، اینکه دخل و خرجمون با هم نمی‌خونه، ببین من خیلیارو می‌شناسم دغدغه‌اشون اینا نیستا، خیلیا رو می‌شناسم اهمیتی نمیدن به قیمت دلار و طلا و دغدغه‌اشون پوشیدن یه لباس نو توی مهمونی اخر هفته‌اس (کاملا واقعی و نه برای فرار از واقعیت، کاملا واقعی چنین مسائلی اهمیتی براشون نداره) اما ما‌هم که برامون اهمیت داره باید از زندگی دست برداریم؟ نباید یه قهوه بخوریم؟ یه عکس از خودمون بگیریم؟ نباید پیاده روی بریم؟ نباید میکاپ کنیم؟ نباید کفشمونو با لباسمون ست کنیم؟ نباید خریدای کوچیک بکنیم؟ اینا مارو به زندگی وصل می‌کنن. منم وقتی می‌بینم یه نفر دردش، درد جامعه نیست تعجب می‌کنم، منم وقتی می‌بینم طرف به من میگه تو ایلتس و تافل می‌خوای چیکار، دنبال مشکل میگردم. وقتی فلانی بهم میگه حالا دلار شده ۲۳۰ چه تاثیری تو زندگی تو داره، زبونم بند میاد و ابروهام میره بالا. اما تهش، ما هم با همه‌ی این دغدغه‌ها نیاز داریم یجوری به زندگی وصل بشیم. با هر چیز کوچیکی. با ست کردن رنگ رژ و لباس، با خریدن یه جوراب، با کافه رفتن، با غیبت کردن، با نوشیدنی جدید امتحان کردن، با بازی کردن، با هرچیزی که واسه‌ی یه ثانیه‌هم شده منو به خودم بیاره. عزیزم زخمی که روی تن تو هست روی تن منم هست، به زور روی این زخم نمک نریز فقط چون فکر می‌کنی با این خوشیای کوچیک دردشو حس نمی‌کنم.

بلاکت کرد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دلم میخواد کون دنیا بذارم

همیشه باید کلاه بره سر من اندازه هیکلم

پولمو خوردن

هلن من ادامه‌ش رو میخوام هلن😭😭😭

𐔌՞ ܸ.ˬ.ܸ՞𐦯 For @ReyCloudy  ֶָ֢ᐟ

ممنونم ازتتتتت دوسش دارم😭🤍

🌟‌ اَبرك‌