در میانِ ابرها

چایی اینجوریه که غماتو بده من نگه دارم تو غصه نخور.

نگاهت میکنم، صدایت را میشنوم، سرم را به نشانه تایید حرف هایت تکان میدهم اما در اصل نمیفهمم که چه می گویی، من دائما در دنیای خودم غرقم عزیزم.

در نمیدونم ترین حالت زندگیمم.

استرس با من زاده شده، منو رها نمیکنه.

دوست داشتنت، به قلبم وصل بود.

Sleepy eyes, busy mind.

شاید در آینده ای دور کسی برای من شعر بگوید. نمیدانم که قرار است اولین جمله ی خود را با عزیزِ همیشه همراه یا نامهربانِ رفته از کوی شروع کند اما، ایمان دارم یکجایی به دستم میرسد. میخوانم، اشک میریزم یا میخوانم و چشم های درخشان از ذوقم را به او میدوزم، اهمیتی ندارد. فقط میخواهم لمس کنم حسی را که معشوقه های شهریار و سعدی و امثال اینان لمس کردند‌.

ولی ورزش کردن جزو معدود کاراییه که باعث میشه برای چندساعت فکر و خیال و غمامو فراموش کنم و حس کنم زنده م.

دیگه شخصیت من اصلا گنجایش حمایت روحی از دیگران رو نداره؛ من به تروماهای خودم می‌خندم.

از امروز-

خب سلام بنده اِلا هستم، روان شناسی میخونم(فعلا) ولی به هنر و عکاسی علاقه دارم. از به اشتراک گذاشتن عکسایی که میگیرم خوشم میاد واسه همین اینجارو دارم‌. و اینکه تهران زندگی میکنم ولی روحم تو شهرای شمالی و خوش آب و هواس عاشق طبیعت و آسمون و ماهم از رنگای آبی وسفید خوشم میاد گاهی نقاشی میکشم که همشون تو پین چنل هستن چندسالی هست اینجارو دارم تاحالا چندباری تصمیم به پاک کردنش گرفتم و پشیمون شدم چون دوستای خیلی خوبی از طریقش پیدا کردم و دیگه همین:) #بیوگرافی

کیستی سید یه بیوگرافی بده

🥨🍂

حداقل غمام باعث شد یه پلی لیست خوب داشته باشم.

سلام، من دارم با شازده کوچولو برمیگردم سیاره ش چون زندگی با آدم بزرگا جالب نبود.