در میانِ ابرها

آدم نمیدونه از روزای ابری خوشش بیاد یا نیاد؛ آخه تو که انقدر قشنگی واسه چی انقدرم دلگیری؟

جدیدا به این سبک نقاشی علاقه پیدا کردم🌚✨

وقتی نقاشیم خراب میشه حس مامانیو دارم که موقع دادن غذای داغ به بچه ی کوچولوش دستش لرزیده و سوپ ریخته رو پای بچه. همونقدر ناراحت و دلواپس.

کاش تعطیلات زودتر تموم بشه من دیگه بیشتر از این نمیتونم بخوابم.

دلم می خواست، گلی باشم سرخ رنگ در دستان کوچک دخترکی مهربان که هرصبح در آغوشم بگیرد، کنار پنجره مقابل خورشید درست وقتی نور به گلبرگ هایم بوسه میزند قرارم بدهد. و مطمئن باشم مدت کوتاهی که زندگی میکنم کسی هست که از صمیم قلب مرا دوست بدارد و خالصانه از من حفاظت کند.

نگاه کردن به آسمون بهم آرامش میده، درست مثل یک آغوش طولانی.

آسمون امروز>>>

ولی چقدر قشنگن آدمایی که وقتی کسی رو دوست دارن، برای اون آدم می نویسن، شعر میگن، اونو با یه اسم خاص صدا میکنن، خلاصه یه کاری میکنن که طرفشون بفهمه براش با بقیه فرق داره:)

بی حوصلگیم به درجه ای رسیده که حتی حوصله ی خوابیدنم ندارم.

از یه جایی به بعد دیگه هیچی رو مثل قبل جدی نمی‌گیری. حرفارو، اومدن و رفتنارو، غصه هارو، آدمارو. یادی می گیری رها کردنو.

🖤

-

🌿

خدایا، امسال اگه خواستی دور و ورمون و شلوغ کنی هم با کسایی شلوغ کن که قدرمون و بدونن و قدرشون و بدونیم.

آخرین غروب ٤٠٢ همینقدر زیبا بود‌.

again