در میانِ ابرها

از آخرین تلاش ها:

ولی میدونی! دلتنگ شدن واسه آدمی که دیگه نداریش خیلی سخت تره؛ نه میتونی بری بهش بگی عزیزم دلتنگتم، نه میتونی خودتو به امید اینکه یروز میبینیش آروم کنی و نه میتونی اون حسو تو خودت خفه کنی، فقط باید باهاش مدارا کنی تا یه احساس جدید جایگزینش بشه و اونو کمرنگ کنه:)

این نقاشیمو واقعا دوسش دارم:))

با منی که امروز به صورت خود جوش یکی از امتحانامو نرفتم بدم و یه ترم دیگه سر و کله زدن با این استادو به جون خریدم از بی حوصلگی حرف نزنید.

خدا، موسیقی، هنر و کتاب عزیزترین موضوعاتِ زندگی او بودند.

باید میدانستم پس از این، بعدی وجود ندارد. هرچه هست همین است؛ چشم هایت را برهم نگذار تماشا کن، این آخرین بار است.

بوسیدمت، لابه لای اشک هایم.

تو کافه با بچه ها نشسته بودیم یهو با خنده گفت عه بیرونو نگاه بارونه، بعد صداشو آروم کرد: اولین باری که بهم گفت دوسم داره داشت بارون میومد و باز خندید. لبخند زدیم صدایی از کنارم گفت: عاشق بارونم وقتی آسمون میباره روحم زنده میشه‌. با تکون دادن سرم حرفشو تایید می کنم. میگم:من حتی بوی نم خاک بعد از بارونو از خودشم بیشتر دوست دارم. نفر چهارم ولی غمگینه چیزی نمیگه سرشو که میاره بالا تو چشماش اشک جمع شده زمزمه وار میگه: چهار سال پیشم که مامانم رفتو دیگه برنگشت هم بارون میومد، من حتی از بوی بارونم متنفرم... و غم و سکوت و سکوت

وقتی بارون میاد نمیتونم حواسمو بدم به درس، بارون واسه مرور خاطرات و بغضی شدنه نه درس خوندن.

آره، منم همینطور.

انگار قلبم را خالی کرده اند؛ مثل شهر ویرانی که ساکنانش او را ترک کرده اند.

از روز تولد ۲۱ سالگی تا الان حتی یه روزم نبوده که واقعا احساس خوشحالی کرده باشم، این بود بزرگ شدن؟

دایی گفت: همیشه دونستن هم خوب نیست فاطمه جان. یه وقتایی سعی کن ندونی.

دنیا کل زورشو گذاشته روی شونه هام.