blue boy

نمی دونم.

دوستان امروز متاسفانه تولدمه

حس می‌کنم دیگر یک انسان تنها نیستم؛ بلکه بی‌شمار آدم‌ام‌ که نیمی از آن‌ها مرده‌اند و نیمی دیگر باید برای آن‌ها زنده بمانند.

نمی دونم.

‏همین‌قدر بگم که تنهایی برای منِ این روزها تهدید بزرگ‌تری از موشک و تورمه. می‌تونم تا صبح راجع بهش بنویسم ولی حالا وقتش نیست. فکر هم نمی‌کنم تو این جغرافیا هیچ‌وقت فرصت دوباره‌ای برای پرداختن به مصائب فردی‌مون پیدا کنیم. پس گفتن ندارد. VBL.

هر لحظه حس می‌کنم من فرزند روزگار خود نیستم. نیازمند افسانه و داستان‌ام؛ نشستن زیر ستاره‌ها و صحبت درباره رویاهای کهن. افسوس که به قول موام «ما خیلی دیر به دنیا آمدیم، در دنیایی که هیچ راز و رمزی ندارد.

بغضِ متحرک‌ام.

نمی دونم.

نمیدونم.

تنها کسی که برمی‌گردد همان غم قدیمی است.

نمیدونم.

نمیدونم.

گفتن ندارد.

نمیدونم.