НЅ

این pin کردن آدما تو تلگرامم چیز مسخره‌ایه‌ها، اونی که بخواد همیشه اسمش بالا می‌مونه.

دلم برای انرژی قبلنم تنگ شده لعنت به اتفاقی که برام افتاد

خواب شبانه عزيز و راحت من زير درخت آلبالو گم شده.

‏من این مدت ۸۰٪ دلایلی که برای بداخلاقیم آوردم مربوط به گرمای هوا بوده، الان نمیدونم پاییز که بشه با چه رویی باید بگم اخلاقم ربطی به دمای هوا نداره و کلاً همینم.

این بار دیگه نه قاصدک فوت کردم نه وقتی ماه کامل دیدم آرزو کردم نه راجبش با کسی حرف زدم. گفتم به جهنم و رها کردم.

تقریبا چند روز یبار این فکر عین خوره میوفته به جونم که اگه اونی که میخوام، پیدا نشه و نیاد تو زندگیم و هیچوقت دیگه نتونم عشق تجربه کنم چی؟

نمیدونم چطوری بگم ولی من اون حس علاقه‌ام رو از دست دادم، اون حس تمایل، اون حس اشتیاق، اون حس که به یچیزی کشش داری.

کاش اگر چیزی سهم من نیست، هیچ‌وقت سر راهم قرار نگیره. اگر چیزی مال من نیست، هیچ‌وقت وارد زندگیم نشه؛ منو درگیر نکنه، دلبسته نکنه، امیدوار نکنه.

فکر میکنم آدم باید کسی رو داشته باشه که در پایان روز بهش تکست بده و بگه سلام عزیزم، امروز همه با من انواع بازی‌های روانی رو انجام دادن از همه‌شون به آغوش تو فرار میکنم.

هیچ اتفاق خوشحال‌کننده‌ای داره تو زندگیم نمیوفته.

بنظرم ما ايرانيا كلمه‌ی «نشد» رو خيلى زندگى كرديم. كار كرديم، نشد. درس خونديم، نشد. جنگيديم، نشد. عاشق شديم حتى اونم نشد.

من بعد کلی تلاش و برنامه ریزی به چیزی که میخواستم نرسیدم، آدم مورد علاقه ی زندگیمو از دست دادم، دوستای صمیمیم که روزم بدون اونا شب نمی شد از زندگیم رفتن، من مرگ عزیز دیدم، اعتماد کردم، خیانت دیدم، دروغ شنیدم، نادیده گرفته شدم و بدترین برخوردا باهام شده،شبایی که حالم بد بوده تنها بودم، اضطراب و استرس داشتم تنها بودم و نکته ی مثبتش که به همه ی اینا می ارزه اینه که ناراحت کردن و اذیت کردن من بعد این اتفاقات تقریباً غیر ممکن شده.

بعد تحریم‌ها تنها آزمونی که واسم مونده آزمون الهیه:))

از بعضی آدما زیاد انتظار داری چون خودت حاضری براشون خیلی کارا کنی.

گریه نکردم، ولی ساعت ها فکر کردم که «چرا».

‏جدی تا وقتی که خودت خودتو دوس نداشته باشی و احساس کافی بودن نکنی، هیچکس نمیتونه این حس رو بهت بده.