Ab-ı Hayat

Ruh arar, kalp sever ve akıl sorar... Yorgunuz albayım...

Ruhun aradığı varlık aleminde hiçliğin ne olduğunu anlayamadan yaşlanıyoruz... Var olamadık ki yok olalım gönüllerde; ruhumuzla yaşıyoruz mübre-i alemi... Ey iştiyakıyla kalbi yakan, Kalp, isminle zikirde; Dünya varlığın için kısa, yokluğun için ise imkansızmış...

Yorgunluğumuz Allah'ın rızasıyla dolup taşarken şükür secdeleriyle yolumuzda yürümeye çalışıyoruz... Gönül bir güzele vurulmuşken kuşlar kadar özgürce Allah'a emanet oldu... Dünya yaşamak için çok kısa ve kavuşmak belki bir ihtimal olsa da ahirete kaldı... Sevdiklerimizin kıymetini bilelim. Vefat ettiklerinde hatıralarıyla sabahlamak zorunda kalıyoruz...

Bir sevda zedeyim köhne kayıkta... Gönül anaforda, can kayalıkta. Temmuz güneşisin sen, Aralık'ta... Bir sana tutkunum, bir sana düşman.

Yarpuzlar arasında kendimi bırakıp, mis gibi nane kokuları arasında ruhumu dinlemek istiyorum. Zikre dalmış her şey… Güne gülümserken papatyalar, dualar gibi yükselir ümitlerim… Güneşle kol kola kırlarda koşarak… | Şehit Muhsin Yazıcıoğlu

Resûlullah Efendimiz ﷺ : “Günlerinizin en fazîletlisi Cuma günüdür. Bu sebeple o gün bana çokça salât ü selâm getiriniz. Zira sizin salât ü selâmlarınız bana arz edilir.” buyurunca, ashâb-ı kirâm: “Yâ Resûlâllah! Vefât ettiğin ve Sen’den hiçbir eser kalmadığı zaman salât ü selâmlarımız Sana nasıl arz edilir?” diye hayretle sordular. Bunun üzerine Efendimiz AleyhisSelam: Cenâb-ı Hakk’ın Peygamberlerine olan husûsî ikramını şöyle ifâde buyurdular: “Evet, vefâtımdan sonra da salât ü selâmlarınız bana ulaştırılır! Allah Teâlâ Peygamberlerin vücutlarını yemeyi yeryüzüne haram kılmıştır. Allâh’ın Nebîsi hayattadır ve dâimâ rızıklandırılır.” (İbn-i Mâce, Cenâiz, 65)

O, Peygamber Efendimiz’in -s.a.s.- gökyüzüne olan kapısıdır…