[مورفین]

"ازت می‌خوام کمی, حتی شده قطره ای, به خودت رحم کن. حتی شده لحظه‌ای به خودت فشار نیار و نفس بکش. همین که زنده‌ای و چشات میبنن و داری نفس می‌کشی یعنی خوشبختی و این تمام زندگیه. تمام معنی زندگی و تمام هدف دنیا همینه. که تو لبت به خنده باز بشه و یک نفس عمیق بکشی. زندگی همینه. خوشبختی همینه. کل معنای زندگی لبخند و ارامشه. پول رو انسان اختراع کرده, ثروت رو انسان اختراع کرده اما, چیزی که خود زندگی داره بهت میده یک فرصت برای خندیدن و نفس عمیق کشیدنه"

"خوشبختی اونی نیست که فکر می‌کنی. تو...اونی نیستی که فکر می‌کنی. خوشبختی همین لحظس. همین ثانیه های زندگیه که تو اصلا حواست بهشون نیست. خوشبختی همین لحظه های کنار خانواده بودنته و یا دوست داشتن کسیه. خوشبختی یعنی همین که یه خواب عجیب ببینی و بیدار شی بگی اخیش...خواب بودا. خوشبختی همیشه در حال اتفاق افتادنه اما تو چشمت نگاهش نمی‌کنه چون عادتش دادی تا مسیر هار دور و غیر منطقی رو ببینه. از نظر من. تا وقتی میشه نفس می‌کشی خوشبختی. وقتی بمیری دیگه نیستی. چون وقتی بمیری دیگه نمی‌تونی از زندگی لذت ببری و پشیمونی که چرا من 60 سال برای چیزی که برای من نبود تلاش کردم... می‌دونم زندگی خیلی سخته. باید تو این کشور کار کرد تا زنده موند. اما لای این کارکردنت یه روز یه شکلات برای خودت بخر برو بشین توی پارک بخور. یه روز از این حقوقی که داری از یه کار سخت می‌گیری برو و استخر شنا کن. پولت رو برای خوشبخت شدن و ارامش خرج کن نه برای ثروتمند شدن"

"تا حالا به این فکر کردی که دنیا یک مسیر و یک خوشبختی دیگه برای تو در نظر گرفته, شرایط زندگی تو یک جوریه که خوشبختی درونش یک معنای دیگه میده و تو داری یک عمر در یک مسیر اشتباه قدم برمی‌داری؟ تا حالا به درون زندگیت نگاه کردی و به دنبال خوشبختی خاص خودت رسیدی؟ خوشبختی تو چیه؟ اینکه از صبح تا شب کار کنی و پول دربیاری تا پولدار شی تا فلان ماشین و یا خونرو بخری؟ مطمئن باش هرچیزی تو این دنیا اتفاق میوفته و هرچیزی رو که بخوای می‌تونی بهش برسی, چه امشب چه صد سال دیگه بلاخره یه روزی ممکنه اونقدر بخوایش تا بهش برسی اما, خوشبختی رو نمیشه این‌طوری تعریف کرد. ارامش رو نمیشه حتی با قانون کاشت به دست اورد. خوشبختی و ارامش یک هدف نیستند. خوشبختی و ارامش با پول به دست نمیان. با امکانات به دست نمیان. خوشبختی و ارامش یک باور به زندگیه. یک حال خوشه خیلی بامزس. اینکه تو بعد از یک ناهار خوشمزه تو یک روز تعطیل راحت بخوابی خوشبختیه. اینکه هوا سرد باشه یه قهوه‌ی داغ بخوری و یا تو روز گرم یه لیموناد خوشمره بخوری یه خوشبختیه. اینکه ورزش کنی و عرق بریزی و بعدش یک دوش خوب بگیری خوشبتختیه. اما وقتی ثروتمند شدی, می‌تونی اینقدر ساده و خوب  و بامزه و با ارامش زندگی کنی؟ ایا قول میدی که باور کنی هرکس که میاد سمتت واسه پولت نیست؟ ایا قول میدی یه روز بهترین گوشی دنیارو خریدی و یا بهترین ماشی دنیارو خریدی بعدش دیگه حالت بهم نخوره و مثل خیلیا خودکشی نکنی؟"

"اینو یادت میره که خوشبختی پول نیست و خوشبختی یک هدف نیست. خوشبختی زندگیه. زندگی کردنه. خوشبخت لرزیدن دله. خوشبختی نفس کشیدنه. خوشبختی یعنی اینکه صبح بیدارمیشی و زنده ای و هنوز می‌تونی یه موزیک خوب گوش بدی. زندگی یعنی اینکه می‌تونی ورزش کنی و می‌تونی نفس های عمیق بکشی. خوشبختی همیشه در حال اتفاق افتادنه اما تو, حس می‌کنی وقتی به جایی برسی خوشبخت میشی. تو یک سری اتفاقات بد تو زندگیت داری و همش داری به اونا نگاه می‌کنی. من مریضم. من احساس پوچی می‌کنم. من فلان قدر پول ندارم و من نمی‌تونم این کارو بکنم. همش داری میگی من نمی‌تونم و نمیشه. اما یک لحظه نگاه نمی‌کنی که چه قدر قوی بودی که به اینجا رسیدی. یک لحظه فکر نمی‌کنی که زندگی هنوز برای تو جریان داره و خوشبختی برای تو چیز دیگه ای تعرریف شده. وتو به تعریف خوشبختی دنیا برای زندگیت احترام نمی‌زاری و به دنبال یک نوع خوشبختی هستی که هرگز بهش نمیرسی. همه قرار نیست بهترین کار دنیارو داشته باشن و یا همه قرار نیست ثروتمند بشن و یا بهترین چیزارو داشته باشن, چون خوشبختی هرکس یک چیز متفاوته از بقیه ادماس. تا حالافکر کردی که شاید چیزی که دنبالشی غیر منطقی باشه و تو داری چند ساله اشتباه براش تلاش می‌کنی؟"

"ما اشتباهمون دقیقا از همین‌جا شروع میشه. دقیقا از جایی شروع میشه که حس می‌کنیم خوشبختی یه نقطه‌ی دور تو مسیر زندگی ماست و ما باید بهش برسیم و بشیم خوشبخت. فکر می‌کنیم دکتر شدن, قبول شدن تو دانشگاه و یا گرفتن فلان شغل و یا به دست فلان مقام ته مسیر ماست و ما اگر بهش برسیم خوشبختیم. اینو زندگی می‌دونیم و اینو خوشبختی برای خودمون تعریف کردیم. به چیزی که هرگز نخواهیم رسید. چرا میگم هرگز نمی‌رسیم چون حتی اگر خیلی پولدار هم که باشید باز هم یکی هست که از شما پولدار تر باشه و همیشه یکی هست که از شم بیشتر داره. همیشه یکی هست که ماشینش خوش‌رنگ تره و یا ادمای خوشگلی دورشن و تو همیشه به این نگاه می‌کنی که اره, من باید به این ادمه برسم. باید بشم فلانی. باید قدرت مالی اونو داشته باشم و یا حداقل کمی پول باشه که حالم خوب باشه ولی نمی‌دونی که زندگی اون ادم و زندگی که تو برای خودت تصور می‌کنی فقط از دور خوشه. چون دنیا هرچه قدر تو بالا تر بری زندگی رو برات سخت تر می‌کنه. می‌دونم الان اسم هزاران نفر امد تو ذهنت و میگی پس چرا این ادما وضعشون خوبه. اینا هم غصه دارن؟ اینا چرا خوبن و چرا من بدم؟ و تو دقیقا اینجاست که داری اشتباه می‌کنی"

"ما صبح از خواب بیدار می‌شیم, خمیازه می‌کشیم, صبحانه می‌خوریم, یا می‌ریم دانشگاه, یا می‌ریم سرکار و بعد کل روز رو صرفش می‌کنیم و بعد برمی‌گردیم خونه و می‌خوابیم و باز فردا همینو تکرار می‌کنیم و بعضیامون ..... سال هاست که داریم اینطوری زندگی می‌کنیم. ما سال هاست که داریم هر روز به دنبال یک هدف به نام موفقیت و خوشبختی هر روز از خواب بیدار می‌شیم و هزاران کاری که اصلا دلمون نمی‌خواد بکنیم رو می‌کنیم چون فکر می‌کنیم که اره, این هدفی که من دارم, همینه و باید بهش برسم . تصور می‌کنیم اگر فلان شغل رو داشته باشم موفقم, فلان تحصیلات رو بگیرم می‌تونم فلان شغلو داشته باشم و یا اگر فلان وضعیت رو داشته باشم پول زیادی به دست میارم و بعد موفق میشم. این هدف چندین ساله‌ی همه ماست. بیاید قبول کنیم که هیچ کدوم از ما, حتی مثبت ترین ادم های دنیا هم یه روز تو زندگیشون شدیدا پول می‌خواستن, شدیدا خوشبختی مالی می‌خواستن و شدیدا باور داشتن که برای زندگی بهتر, اره, پول لازمه و باید من این پولرو هرجور شده به دست بیارم حتی اگر قرار باشه شغلی رو انتخاب کنم که نمی‌خوام ویا کاری رو بکنم که دوست ندارم اما این وسط داریم اشتباه بزرگی می‌کنیم"

بازم حرف میزنیم

معیارها که عوض میشن ممکنه یه ادمی رو که خیلی یک زمانی دوستش داشتی رو دیگه حتی نخوای ببینی و از اون‌طرف حاضر نباشی یه تیکه مس رو به کوهی از طلا بفروشی :)

چون من بهت ثابت می‌کنم که توی دادگاه‌های خانواده همه غمگینن!

مثلا دیگه نمی‌تونی ثابت کنی که هرجا خانواده جمع باشه, اون‌جا خوش می‌گذره.

معیارها که عوض میشن, دیگه نمی‌تونی از ریاضی انتظار داشته باشی که بازم بهت ثابت کنه که دو دوتا میشه چهارتا.

درست مثل قوره که تا وقتی ترشه, به درد ترشی شدن می‌خوره و وقتی انگور میشه یه وعده‌ی غذایی مفید هست و وقتی شراب میشه, کاربرد درمانی هم داره

و توی همه‌ی این اتفاق‌ها معیارهات عوض میشن...

اگر یه عمر تنها باشی, دیوونه میشی.

اگر یه سال تنها باشی, افسرده میشی.

اگر یه هفته تنها باشی, تفریح می‌کنی.

مثلا اگر یه روز تنها باشی, حوصلت سر میره.

یک‌جور رابطه‌ی منطقی هم توی همین قضیه واسه ادما هست...