Coolest Geek

📹 If WW3 Had a Anime Intro ➥ 👉 @YouTube_Savee_robot: 480p

من اگه الان بمیرم بجز چندتا کانال که هیچکس قرار نیست باز کنه و فراموش میشه، یکم پول تو بانک و چندین هزار عکس که فکر نمی‌کنم کسی سراغشون بیاد باقی نمی‌مونه. واقعا قراره همینطوری زندگیمون رو پیش ببریم؟ پوچ؟! ما چه تاثیری روی جامعه گذاشتیم؟ نمیدونم. من که جرعتش رو نداشتم صدامو بلند کنم و تفکراتم رو فریاد بزنم، از نظام هم نترسیدم، از بیسوادی خودم ترسیدم، اگه من اشتباه کنم چی؟ یا بدتر از بیسوادی دیگران ترسیدم، اگه من درست بگم و اونا نفهمن چی؟ داستان ترسناکیه که توی 25 سالگی طوری افسرده باشی که مرگ یک شوخی بی مزه باشه که به نظرت این همه سختی رو حداقل تموم می‌کنه و داستانت تموم میشه. ولی ما به دنیا نیومدیم که بمیریم، ما اومدیم که زندگی رو تجربه کنیم، اینکه متاسفانه چطور با ما برخورد شد تا مرغان و گاو‌هایی در مزرعه بی‌روح یک قصاب باشیم تقصیر ما نبود، اما اینکه فقط با دون، آب و علف خوردن سرگرم شدیم، بدون شک تقصیر ماست. هیچکس در دنیای واقعی لایق آزادی، صلح و برابری نیست، تمام این مسائل با فداکاری و تلاشی تا سرحد مرگ نسل‌هایی بدست میاد که این زندگی رو برای نسل فرزندانشون ترجیح نمیدن... ولی متاسفانه اکثریت جامعه راه کوتاه را انتخاب می‌کنند، که فرار یا پذیرش است، حق هم دارند، زندگی خودشان است. بماد که سوال اصلی اینجاست، آیا شما امید دارید؟

مزه‌ها جذاب ترین بخش زندگی هستن، من خیلی حساسم رو غذا چون توی خونه‌ای بزرگ شدم که درسته همیشه غذا سر موقع نبود، ولی وقتی بود فوق العاده خوشمزه بود و همه چی بهم می‌چسبید. الانم نظرم اینه که مهمه توی چه خونه‌ای آدم بزرگ شده باشه، ذائقه چیزی نیست جز حس و تجربه دیرینه‌ای که داشتی از اون غذا یا خاطره، رفتار یا هر اتفاقی که مربوط و قابل لمس کردن باشه. همچنین به نظرم بد غذا بودن یه انتخابه تا وقتی به کسی یا دیگری آسیب نزنه مشکلی توش نمیشه دید و نباید قضاوت کرد چون به کسی ربطی نداره. ولی وقتی میشه یه انتخابی که باعث آسیب بشه باید درمان بشه چون از انتخاب تبدیل شده به مریضی. یه نکته هم هست که بعضی افراد گشنگی نکشیدن تا قدر عافیت بیاد دستشون... من دوست بد غذا دارم حقیقتا همه جا باهاش نمیرم، از همنشینی موقع غذا خوردن لذت نمیبرم باهاش و خیلی مسائل دیگه اما خب دوستمه و پذیرفتمش اونم میدونه مشکل از خودشه چیزی نمیگه. اما هر کسی با من میشینه غذا میخوره غیر ایشون، تازه اشتهاش باز میشه میگه چقدر قشنگ و با لذت غذا میخوری فقطم بخاطر اینه که یاد گرفتم چه غذاهایی با چه ترکیباتی بخورم، چه اندازه بخورم و شکرگزار باشم. یه نقدی هم میپذیرم، به نظرم یه سری غذاها مثل نون، برنج و سیب زمینی و هزار کوفت دیگه به انسان ها تحمیل شدن، وگرنه ده ها هزار سال انسان‌ها بدون اون‌ها زندگی کردن. گوشت قرمز سالم، تخم مرغ و خشکبار و تعدادی از سبزیجات و‌ میوه‌ها با ترکیبات مختلف میتونن یه رژیم خیلی خوب رو تشکیل بدن که تقریبا همه نیازهای انسان رو کامل میکنه. متاسفانه اقتصاد در فرهنگ تاثیر زیادی گذاشته، قشر ایرانی که تا همین ۵۰ سال پیش هفته‌ای یک بار برنج‌ میخورد اونم از هر ۳ خانوار یکی از اونها این شکل بود، ان دو دیگر نمیخوردن کلا... حالا هر روز تقریباً برنج مصرف میکنن، چرا؟ آشپزی در ایران بد نیست ولی از نظر ارزش غذایی متاسفانه به شدت ضعیف هست. کاش یاد می‌گرفتیم غذای خوشمزه رو سالم بپزیم، اینقدر هم موارد مصرفی اقتصادی بود که روی فرهنگ تاثیر گذار میشد و کشور از سمت پخت در خانه ( که یک مسئله اجتماعی هست واردش نمی‌شم) می‌رفت به سمت پخت در بیرون ( رستوران‌ها و... ) که هم کشور از بُعدهای اقتصادی/فرهنگی و... جون‌ می‌گرفت ( با نیاز نبودن وقت گذاشتن برای پخت و پز این زمان میتونه صرف کارهای مفید بشه) هم رستوران‌ها توسط متخصصانی اداره میشن که حتی فست فودها انتخابی سالم بودن، این مسئله توهم نیست ژاپن یک نمونه موفق این مورد هست. من به افراد بد غذا حق میدم، آنها ناخودآگاه به اعتصاب برای حل کردن این مشکلات بزرگ رفتن، امیدوارم روزی حل بشن.

با مشتی که خورد رفت فضا وگرنه قارچ‌ها رو که از باغچه چیده فک کنم.

کانفیگ های جدید ✔️

ss://Y2hhY2hhMjAtaWV0Zi1wb2x5MTMwNTp1MTdUM0J2cFlhYWl1VzJj@api.namasha.co:443#proxy_daemi

vless://df0680ca-e43c-498d-ed86-8e196eedd012@45.140.167.168:8880?mode=gun&security=none&encryption=none&type=grpc#proxy_daemi