Gray house.

رابطه من با غم اینشکلیه که من یه غریبه رندوم تو خیابونم، یکی میاد یهو یه نوزاد میذاره تو بغلم میگه اینو نگه دار الان میام ازت پسش میگیرم. غم اون نوزادس و گریه میکنه، نق میزنه، سنگینه، مجبورم حتما نگهش دارم، و هیچکسم نمیاد ازم پسش بگیره. من مجبورم ماه ها تو همون خیابون بچه به بغل وایسم.

من به تك تك رفتارها فكر مى كنم، به نگاه‌ها، به لحن حرف زدنها دقت مى كنم، به حس پشت كلمه ها، به خصوصيات آدم ها فكر مى كنم. من هميشه حواسم هست و غم انگيز ترين قسمت زندگى ام همين جاست؛ من خيلى فكر مى كنم.

نیاز دارم یه مدت در سکوت زندگی کنم. در پرایوسی کامل. در «سرمو از زندگی خودم بلند نکنم‌»‌ترین حالت ممکن!

کاش میشد اروم بود، یا لااقل یه جای اروم پیدا کرد! حالا میخواد لوکیشن باشه، حس باشه، لمس باشه، شئی باشه یا...

من با آفتابگردونا یادم می‌ره چی اذیتم می‌کرد:)🌻

امشب یکی از قشنگ ترین شبا بود برام از اجرای او و دوستانش:)))

آيا كسى هست كه حال عاشقانه جهره تورا ازرنك نكاه او بكيرم؟

how can it be that my memories are more alive than I am?!

آخ، افکارم..چنان یورتمه میروند که انگار آخرین مسابقه ی آنهاست. کلمات و جملاتی که حتی دوست ندارم با صدای خودم وقتی که دارم به زبان میگویم بشنوم. آنها باید در مغزم، با صدای مغزم خوانده شوند. هستند، در تنهایی خود، در مغزم. میمانند، اما نه طولانی مدت. شاید همین روز ها، شاید همین فردا تمام بشوند. شاید بفهمند این آخرین مسابقه ی آنها نیست. نباید انقدر، اینجوری، تلاش کنند...