Gray house.

به آغوش خودت بسنده کن و پنجره‌های قلبت را ببند، کسی حوصله تاریکی‌ات را ندارد.

نوشته بود دویست متر پایین‌ تر از تابلوی پنج صبح، نزدیک به طلوع آفتاب، جایی که الکل میپرید، واقعیت به مشام مرد مست خورد و استفراغ کرد.

اگه گل بودم پژمرده بودم، اگه کاغذ مچاله، اگه نوار کاست جمع شده و گره‌ی کور خورده، اگه ماشین چاهار چرخ پنچر، اگه زمستون بی بارون و برف، اگه جوراب سوراخ، اگه میخ کج، اگه کودتا بی‌ رهبر، اگه دایره بی‌ وتر، اگه خونه بی‌ پنجره، اگه آدم دلتنگ، اگه آدم تنها، اگه آدم نااُمید.

آدما شبیه حرفاشونن، ولی اون حرفایی که هیچوقت نمیزنن.

ادما تظاهر میکنن تو مقصر همه چیز هستی تا راجب کارایی که کردن احساس گناه نکنن.

آدما کاری می‌کنن که حس کنم تنها جایی که امنه، همون لاک خودمه.

مغزم یه آشوب تمام عیاره. نیاز دارم محو بشم یه مدت!

‏برهنه بمان. رویاهای من زیر پوست تو در جریان‌اند.