💭بَدیهیاتِ کِدِر💭

هیچوقت توقع نداشته باشید کسی که باهاش توی رابطه هستید علاقه مندی ها و اونچه رو براش زندگی میکنید رو بفهمه و درک کنه حتی اگر در زمینه مشترک فعالیت میکنید، بله این قشنگه که شما رو تایید و تشویق کنه اما اینکه بفهمه و درک کنه توقع بی موردیه دارم در مورد مواردی صحبت میکنم که "اشتیاق ما رو به زندگی تولید میکنن" مثل "نوشتن" مثل "نقاشی کردن" مثل" نت نویسی "مثل "ساز زدن" کارهایی که شما بخاطرش نفس میکشید و بدون انجام دادنش حالا در هر سطحی که هست ادامه زندگی براتون پوچ هست و خودتون رو بی مصرف تلقی میکنید. اینها به نظر من کاملا شخصی و خصوصی هستن و حالا چون شما ازدواج کردید یا توی رابطه جدی هستید نمیتونید انتظار داشته باشید شما رو درک کنه یا باورتون کنه اصلا چرا باید چنین انتظاری داشت؟ چرا باید نیازمند تایید و تشویق کسی باشید؟ چیزی که در وجود شما به وجود میاد خلق میشه و برون ریزی میشه به حرکت ناخوداگاه و جوششی هست که نگاه نمیکنه ببینه شما رو شوهرتون یا پارتنرتون تایید میکنه؟ یا بهتون میخنده میجوشه و فوران میکنه. اصلا این نهایت خوشبختی هست که شما مطلقا این پروسه تنها باشید.... درک نشید.... فهمیده نشید بهترینها در چنین شرایطی تولید میشن. این توقع که گلایه کنید که من از طرف کسی که باهاش توی رابطه هستم درک نمیشم مثل این میمونه بخاید درست همونجایی که شما خال مادرزادی دارید اونم همونجا عین همون خال رو داشته باشه. دنیای ذهنی و فکری آدمها با زیر یک سقف زندگی کردن مثل هم نمیشه. شاید بوی تن همدیگه رو بگیرن یا ذائقه غذایی شون بعد یک مدت شبیه هم بشه .. اما چیزی که در پس ذهن و پستوی فکری ما میگذره کاملا یونیک و مختص ماست. و این درک نشدن عدم تفاهم نیست حس مشترک نداشتن نیست. این همون چیزیه که ما بخاطرش تا آخر عمر بکر و تنها میمونیم... و این خیلی خاصه.....

حضور آدمها مضطریم میکند هر چیزی که در روند فرورفتن در خودم خللی ایجاد کند مضطربم میکند.. نمی توانم آرام بگیرم ... تمام آنهایی که برای اولین بار مرا دیده اند میتوانند شهادت بدهند به بی قراری ام که مدام این یا آن پا کرده ام تا دیدار را تمام کنم .. که باید برگردم به دخمه ی تاریک ذهنم جایی که سکوت هست و خودخوری ... مدتهاست  ورودی های مغزم را به روی هر چیزی که بخواهد برای دقایقی حتی مرا از تابوت فولادینم بیرون بکشد سیمان گرفته ام در هیچ جمعی تاب نمی آورم مثل یک ،جوش ،تاول ،دمل ،گوشت اضافه روی یک صورت هستم که سعی میکنم با بزک کردن خودم را به رنگ پوست اطرافم در بیاورم... اما چرکی که از من بیرون میزند وادارم میکند به فرار کردن... و این هیچ ربطی به آدمها و خوبی یا بدیشان ندارد . این من هستم که نگاه و چهره و صدا و بودن آدمها مشوشم میکند. به سختی میتوانم بپذیرم تمام تلاشم را میکنم تا دیداری رخ ندهد میدانم مکالمه و معاشرت چند ساعته حالم را تغییر میدهد ... اما مگر من تمایلی دارم به تغییر؟ کدام باتلاق چندین ساله ایی را دیده یی که بخواهد موجود زنده یی در او بیفتد و وادارش بکند به پذیرفتن فروکشیدن و بلعيدن....

خدایان امر به بایسته میدهند به مناسک ملال آور به بی چون و چرایی احکام.... " شیطان" به شکستن تابو فرامی خواند در هم ریختن نظم موجود سره را ناسره کردن... سرود" شیطان" این است چیزی نو باش ولو ناقص... ستایش برانگیزی کمال ملال آور است.. آن کس که اول بار بر دیوار غار نقاشی کشید دستهای "مفیستافلس" بر شانه هایش بود.

ما خاطره از شبانه می گیریم .....

ما خاطره از شبانه می گیریم .....

کس را آشناتر و شبیه تر از تو به خویش نیافتم

گفت حالت زیادی بد است ، گفتم میدانم گفت اوضاعت دارد خطرناک میشود گفتم میدانم گفت به پایان دادن فکر میکنی؟! گفتم بله با عشق و علاقه. گفت چه چیزهایی را دوست داری؟ گفتم یک سری رویاهایِ مضحکی ک در سر دارم‌ ...بیشتر ک فکر کردم هیچ چیز را دوست ندارم... فقط از چیزهایی خوشم می آید همین. گفت این ها را که ازشان خوشت میآید نگه دار گفتم چه کسی باید نگه دارد؟ گفت تو گفتم از خودم خوشم نمی آید.. خیلی فکر کردم به چیزی نیاز ندارم برای بهبودم نمی توانم بگویم این و این باشند بهتر میشوم... "من "عمیقا نمی خواهم کسی نگرانم باشد چون همه دارند دروغ میگویند، من یک چیز واقعی میخواهم اما انتظار زیادی است چیز واقعی خواستن انتظار زیادی است.. بعضی ها میگویند "شکرگزار "(با کلمه شکر گزار مشکل دارم) بعضی ها میگویند "دلگرمِ "همین غیرواقعی ها هم باشم چون بعضیها همین را هم ندارند. اینکه بعضیها همین را هم ندارند دلیل است؟ ▪️""من "" این ها را نمیخواهم من در رنجور ترین و دل نازک ترین و بداخلاق ترین حالت خودم نیاز به هیچ چیز غیرواقعی ندارم.

گفت حالت زیادی بد است ، گفتم میدانم گفت اوضاعت دارد خطرناک میشود گفتم میدانم گفت به پایان دادن فکر میکنی؟! گفتم بله با عشق و علاقه. گفت چه چیزهایی را دوست داری؟ گفتم یک سری رویاهایِ مضحکی ک در سر دارم‌ ...بیشتر ک فکر کردم هیچ چیز را دوست ندارم... فقط از چیزهایی خوشم می آید همین. گفت این ها را که ازشان خوشت میآید نگه دار گفتم چه کسی باید نگه دارد؟ گفت تو گفتم از خودم خوشم نمی آید.. خیلی فکر کردم به چیزی نیاز ندارم برای بهبودم نمی توانم بگویم این و این باشند بهتر میشوم... "من "عمیقا نمی خواهم کسی نگرانم باشد چون همه دارند دروغ میگویند، من یک چیز واقعی میخواهم اما انتظار زیادی است چیز واقعی خواستن انتظار زیادی است.. بعضی ها میگویند "شکرگزار "(با کلمه شکر گزار مشکل دارم) بعضی ها میگویند "دلگرمِ "همین غیرواقعی ها هم باشم چون بعضیها همین را هم ندارند. اینکه بعضیها همین را هم ندارند دلیل است؟ ▪️""من "" این ها را نمیخواهم من در رنجور ترین و دل نازک ترین و بداخلاق ترین حالت خودم نیاز به هیچ چیز غیرواقعی ندارم.

چقدر بعضی  رفتارا به عنوان آتئیست گاهی شبیه دیندار متعصب میشه ! آدم گاهی از آتئیست بودن خودش هم نشونه و معنی میسازه و مثل آئین تکرارش میکنه.... چون برخلاف تصور شما انسان موجودی عقلانی نیست واقعاً ! دین رو میشه نقد کرد ولی از  پیچیدگی هاش نباید غافل بود. دلیلش این است که انسانها از دین معنا خلق میکنند ،درک نکردن پیچیدگیهای انسان کمکی نمیکند نمیشود به آدمی که تمام زندگی اش را از دست داده بگوییم دین مخالف علم است و خدایی نیست؟! دین هزاران شکل و هزاران معنی داره برای افراد به زیر ساخت ربط داره.. به عدم امنیت مالی ربط داره... به تروما و از دست دادن عزیز ربط داره  دکتر آتئیست دیده شده که بعد از دست دادن فرزندش به احضار روح پناه برده حتی نه دین!! بلکه خرافات

"من از ترحم خواهان بیزارم " از آنانی ک موجودیت خود را در برانگیختن دلسوزی دیگران دنبال میکنند بیزارم.

تاوان آزارگریهای شبانه نوزاد،تماشای زوال تدریجیِ والدین است در بزرگسالی. مجسمه قدرتِ بچگی هایت به موجودی حقیر و ضعیف تبدیل میشود که درجدالِ مذبوحانه با مرگ،در نهایت مفتضحانه شکست خواهد خورد.. و تو ناگزیری تماشاگرِ دقیقی بمانی تا آخرین پرده نمایش . جهنم همین جاست. خوشحالم ک پس از این مجازات با مرگی نجات بخش به آرامش هیچ می پیوندم.

میگن آدما بچه دار میشن تا برای ادامه زندگیشون بهونه جور کنن.. فاک دت! ادما بچه دار میشن تا برای ذره ذره متلاشی شدن خودشون شاهد داشته باشن