شاعر غمجن بهير ❤️

غزل د اتلانو میړنیو تاریخونه لرم افغانستان یم له پېړیو تاریخونه لرم مغرور دښمن ته یې د سر کاسه کې وینې ورکړې زه بیا د دا رقم سړیو تاریخونه لرم دا چې نن هسکه غاړه ګرځمه په واړه جهان د ننګ شملې او د پګړیو تاریخونه لرم د سرو لمبو غېږې ته لاړه چې د عشق له خونده زه بیا د داسې شازلمیو تاریخونه لرم له سره تېر و ځان یې ځار کړ د اسلام لپاره هو د نازکو زلمکیو تاریخونه لرم که په سنګر کې شهید نشوې ټول را وپارېدل زه د شعرونو او مصریو تاریخونه لرم چې یې قیصې لولې حیران به شې غمجن بهیره د داسې ګل غوندې هستیو تاریخونه لرم

غزل رانه تللی یې کوم لور لېونی کېږم بېرته راشه کنه نور لېونی کېږم یو خوا بل خوا ګورم هیڅ درک دې نشته نوم دې اخلمه په شور لېونی کېږم د مات زړه د رغېدو علاج مې ته یې نه لرم د بېلتون زور لېونی کېږم یاره تاپسې مې دومره ډېر ژړلي سپین مې شول د سترګو تور لېونی کېږم بیلتانه دې زما پر مخ ګونځې کړې جوړې وسوم وسومه بې اور لېونی کېږم خوده څه وشوله پر ما غمجن بهیره وران مې شو د زړګي کور لېونی کېږم

د وخت ځوانانو! یو ځل هغه تېر وخت ته پام وکړئ. یوازې څو شېبې د تېر شل کلن بهیر په یادونو کې خپل ذهن وګرځوئ، لږ سوچ وکړئ چې څه وو او څه وشول؟ کله به چې بهرني ځواکونه او د هغوی غلامان یوې سیمې ته د چاپې وهلو لپاره راتلل، ټوله سیمه به په تشویش او وېره کې شوه. هر چا به له ځانه وېل. نن به د چا په کور د غم څلي اوریږي؟ څوک به شهیدان کېږي؟ او سبا به د کومو ګل‌ غوندې تنکيو ځوانانو جنازې د ارمان پر اوږو هدیرې ته روانې وي؟ که به ماشوم و، که به سپین‌ ږیری؛ که به خان و، که فقیر؛ ټول به په ویر، اندېښنه او سوچ کې وو. هر چا به دعا کوله: یا الله ج! دا شپه په خیر سره تېره کړې؛ بله شپه بیا ته مهربانه یې. خو کله به چې سهار شو، داسې به هم پېښ شول چې هغه څوک به شهید شوی و چې تېر مازیګر به تاسره یو ځای و ستا ترڅنګ به ناست و او ژوندی دې لیدلی و. ذهن به دې نه منله چې دا څنګه کېدای شي؟ پرون ژوندی و، نن یې د شهادت خبر راغی! عجیبه ده، نن له ډېرو خلکو هغه ورځې، هغه دردونه او هغه قربانۍ هېرې شوې دي؛ خو د شهیدانو د کورنیو په زړونو کې هغه ورځې لا هم ژوندۍ دي. غزل یادوی کله او نا کله هغه ښکلي یاران زمونږ له څنګه د ابد په سفر تللي یاران نن چې ارام یو هغو پاکو وینو رنګ راوړی د شهادت په خوب ویده دي نازولي یاران د یتیمانو یې هر وخت باید پوښتنه وکړو په مونږ یې حق ده وي بیدار دې د هر کلي یاران سخت امتحان کې یو راګیر دوی بریالي وختل ننګ نام یې پاتې د جنت حورو بللي یاران د بورې مور او بوډا پلار زړه کې به څه تیریږي چې کله وینې وظیفې څخه راغلي یاران دا چې د کلي مازیګر داسې پیکه ښکاریږي غمجن بهیره زمونږ له چمه کوچېدلي یاران ........... د شهیدانو د کورنیو زړونه مه خوږوئ پام مو وي! کله چې د شهید زوی، د شهید مور یا د شهید پلار مخې ته درغلو ، داسې خبرې مه کوئ چې د هغوی زاړه زخمونه بیا تازه کړئ. د سترګو لیدلی حال د پنجشنبه، ورځ د مازیګر ټیم و کله چې کلي ته نږدې کېدم، د یوه شهیدې مور ژړغونی غږ مې واورېد. خپلې انګورې ته یې ویل: «کاش نن پلانکی جان، زما زوی، ژوندی وای؛ نن به راغلی و، د پاتې یتیمانو پر خوله به یې مسکا وه.» دې خبرې مې زړه ولړزاوه. له سترګو مې رپ رپ د اوښکو غمي تویېدل او شونډې مې له درد او له ژړا رپېدې. هغه شېبه مې احساس کړه چې جګړه که پای ته ورسېده، خو د ځینو میندو، پلرونو او یتیمانو په زړونو کې یې درد لا هم پای ته نه دی رسېدلی. نو راځئ، د شهیدانو قربانۍ یوازې په خبرو کې نه، بلکې د هغوی د کورنیو په پوښتنه، درناوي او لاسنیوي کې هم ژوندۍ وساتو. شهیدان تللي دي؛ خو د هغوی حقونه زموږ پر غاړه پاتې دي. یادونه یې زمونږ زړونو کې د ماشومانو په څیر ساعت تیري کوي ورور مو 🖊️ غمجن بهیر

دا چې ښکاري بیرغونه په دې لاره، په دې لاره قربان شوي دي سرونه په دې لاره، په دې لاره دا نښتر چې ټپي ښکاري، او چنار په ملا مات دی غورځېدلي دي بمونه په دې لاره، په دې لاره دا به کله زما هېر شي؟ ماشومانو یې دیدن کړ تېرېدل چې تشکیلونه په دې لاره، په دې لاره دا خوشبو چه احساسېږي،ته پوهېږې چې دا ولې لوګی شوي دي ګلونه په دې لاره، په دې لاره دا چې زخم یې دي څانګې د دې ونو او چنارو نیول شوي کمینونه په دې لاره، په دې لاره دا چې سترګې مې شوې ډکې له رڼو اوښکو زړګیه را په زړه شول تېر وختونه په دې لاره، په دې لاره دا اوس هم راته یادېږي د غمجن بهیر په نوم و غږول مو چې شعرونه په دې لاره، په دې لاره