اشعار کوتاه

سوال این بود : به کجا چنین شتابان ؟ مرگ در ساحل به عشق باشد زیباست به درد باشد، غوغاست کاش نهنگ قلب ها هیچگاه به درد، به ساحل ننشیند روزی همه ما اینگونه به مرگ می رسیم کاش آن لحظه حسرت اگر بر دل داریم حسرت بر دل نگذاشته باشیم که درد به توان ابدیت، انتظارت را می کشد خوشا آنکه به مناعت، تن به ساحل مرگ می دهد که موج های سرمستی زندگیت روزی به تمسخر بر تنت شلاق خواهند شد

من دگر سوی چمن هم سر پروازم نیست که پر بازم اگر هست دل بازم نیست شهریار

دِل‌خوش بِه آنَم اَز سَرِ خاکَم گَذرَ کُنَد گیرَم بَرایِ فاتِحِه‌‌یِ ما نیامده است...

این صبر ک من میکنم افشردن جان است...

خون می چکد از دیده در این کنج صبوری...

زندگی ذره کاهیست که کوهش کردیم...

نوشته بود آدما هیچوقت از بین نمیرن؛ تاونا تبدیل میشن به یه. آهنگ و میرن تو پلی لیستت...

بقول طالب آملی ک میگه: «گرهِ گریه ز بیرون گلويم پیداست».

پر حرف بودم؛ نوشتم و پاک کردم، سکوت کردم و دور شدم.

‌ ‌ علیرضا آذر میگه : ‌یک گام دگر مانده، در معرض تابوتم کبریت بکش بانو، من بشکه باروتم

شب بود، شمع بود، من بودم و غم شب رفت، شمع سوخت، من ماندم و غم...!

سر بی کسی سلامت...