𝐒𝐭𝐨𝐫𝐲 𝐨𝐟 𝐚 𝐠𝐢𝐫𝐥 𝐰𝐡𝐨...

حرفی سخنی؟! یکم ناشناس بدید خوشحال شم🫠 t.me/HidenChat_Bot?start=512205432

به وقت آن لحظه ی رهایی.

مدتی بود فکر میکردم همه چیز شانسی است؛در این دل آشوبه ی زندگی ما ناگهان همه ی تاس های سیاه، باهم افتادند..

مدتی بود فکر میکردم همه چیز شانسیست؛در این دل آشوبه ی زندگی ما ناگهان همه ی تاس های سیاه، باهم افتادند..

سرانجاممان، سفید می شود گویا آن هم به سفیدی روز.

جنگل هارو می بینی که دارن آتیش میگیرن و هرچقدر سعی میکنن آب بریزن تا خاموش شه،اما آتیشش بلند تر میشه؟ منم هروقت سعی کردم به کسی اعتماد کنم جوری من رو آتیش زد که الان، چیزی از منی که قبلش بود به یاد نمیارم.

جنگل هارو می بینی که دارن آتیش میگیرن و هرچقدر سعی میکنن آب بریزن تا خاموش شه اما آتیشش بلند تر میشه؟ منم هروقت سعی کردم به کسی اعتماد کنم جوری من رو آتیش زد که الان، چیزی از منی که قبلش بود به یاد نمیارم.

جنگل هارو می بینی که دارن آتیش میگیرن و هرچقدر سعی میکنن آب بریزن تا خاموش شه اما آتیشش بلند تر میشه؟ منم هروقت سعی کردم به کسی اعتماد کنم جوری من رو آتیش زد که چیزی از منی که قبلش بود به یاد نمیارم.

Ryujin era'

پاره ای از من در سقوط آن روزِ خورشید، جا ماند.

می روید گل در چشمانم به انتظار روزهایی که به من نوید میدهند.

ما فراموش نمیکنیم اما روزگار چنین کرد با ما، که وانمود کنیم و یقین بدانیم که وجود نداشت، وقتی همه عمرمان با آن سپری شد.

بخشی از آن سرنوشت تاریک من شده بود.

شکستن عادت موجب درد میشود.

این روزها به این فکر میکنم که آخرین هایی که آدم ها قبل از مرگشان به آن فکر میکنند و یقین دارند که پایانی نزدیک است چیست؟ مثلا « این بود سهم من از این چرخه ی گودالِ زندگی؟ »

میدانستم این غم در من دفن شده است اما باز خاک هارا کنار میزدم، تا غم را بیرون بریزم از این تن شادی گریخته ام.

آنچه دلت را درد می آورد ببخش.

همیشه روزای سخت دیر میگذرن حالا من هزار سال است پشت این در چوبی منتظر شادی ای هستم که انگار، هیچوقت قصد در زدن به خانه ام را ندارد.

و زمانی میرسد دیگر زخم های التیام یافته ات سر باز نکرده و زخم جدیدی نمیخورند؛ آن زمان قطعاٌ خوشحال نخواهی بود اما قوی چرا.

از هیچ؛ روییدیم 🌱