336
Subscribers
-124 hours
-57 days
+330 days
Posts Archive
336
Обычно совсем не любила зиму , но в этом году очень жду её , кажется она будет особенной 🤭
336
В 22 года Міржақып Дулатұлы в
Петербурге создаёт журнал «Серке» и публикует поэму «Жастарға».
Также он пишет статью «Біздің мақсатымыз» для второго номера журнала, который так и не вышел в свет.
В 24 года выпустил свой первый поэтический сборник «Оян, қазақ!», пробудивший национальное самосознание всего народа.
В 25 лет написал книгу «Бақытсыз Жамал», которая является первым романом, написанным на казахском языке.
На допросе в 1929 г. в ответ на
обвинение в национализме Міржақып
отвечал: «Мы хотим, чтобы наше отечество принадлежало нам».
У Міржақыпа не было высшего
образования, он был сиротой и стартовые условия его были чрезвычайно тяжелые. Но это не помешало ему прожить такую жизнь, о которой даже спустя 100 лет мы будем говорить с гордостью.
Читая биографии казахской интеллигенции, каждый раз поражаешься их жажде жизни, желанию созидать и принести пользу нации. При всех возможных трудностях, лишениях, они наоборот наполняли свои и жизни окружающих смыслом и стремлением к прогрессу. Чем они отличались от остальных? Тем, что не были эгоистами, зацикленными на себе. И не боялись брать на себя ответственность: ответственность не одного человека, а целой нации.
И вправду, что толку от твоих знаний, дипломов, должности, если от этого нет прока окружающим. Если ты зациклен на себе и думаешь только о себе.
336
Адам жанған сексеуілге ұқсайды,
Бар қызуын беріп барып сөнеді.
Күз келсе де көнеді,
Қыс келсе де көнеді,
Бар қызуын беріп барып сөнеді.
Адам теңіз толқынына ұқсайды,
Құшақтасып жатады,
Қуанышқа батады.
Сөйте тұрып, әттең-ай,
Бірін-бірі алдайды,
Бірін-бірі сатады.
Сол адамның бірі - мен
Көп нәрсеге сүйінем,
Көп нәрседен түңілем,
Сәл кішіге шалқайып,
Сәл үлкенге жүгінем.
Жамандығым көп шығар,
Дәме етумен келемін
Жақсылықтың гүлінен.
336
Байқаймысың, дүниенің назы бөтен: Нәзік гүлге бәрі де нәзік екен, Бәрін гүл деп ойлайды ол, ойлай берсін, Нәзіктігі, о, кімнің жазығы екен?! Қара тасқа бәрі де қара, қатты, Қара тас деп ойлайды ол қарақатты, «Тас емеспіз!» деп қанша күрестік біз, Жас жүректер болғанша жарақатты. Сен биік бол өзгенің биігі үшін, Өзің де сүй өзгелер сүю үшін, Қара тастан құмыра жасай көрме, Әппақ гүлдің көз жасын құю үшін!
336
Не істей алар екенмін сен үшін мен?
Балдың, удың... құдай-ау, көбі ішілген.
Қараймын да жүзіңе, ойланамын,
Әлденені айтамын... тек ішімнен.
Іші-бауырым езіле, емірене,
Емірене қараймын, тебірене.
Саған ғана айтатын сырларым бар,
Саған енді айтпаймын соны неге?
Өңім тағы құбылып өрт кешкендей,
Көңіл тағы құбылып дерт көшкендей,
Сақтау үшін бір ұлы құпияны,
Үндемеуге екеуміз серттескендей,
Үндемейміз. Үнсіздік ұнағандай,
Үндемейміз, іште бір кінә бардай.
Маңдайыңның қараймын сызығына,
Хал-жайыңды солардан сұрағандай.
Жанымызды, жүректі тұмшаласып,
Қайда жүрдік жолықпай мұнша ғасыр?!
Маған қарап күрсініп қоясың тек,
Білем, білем, ішіңнен мұң шағасың,
Мұң шағасың, сеземін, мұңаясың,
Мұңайғаның әдемі, құдая, шын.
Мен сені аяп отырмын, сен мені аяп,
Аярлықсыз осылай кім аясын.
Кісі көңілі көктемге сенеді екен,
Сол сенімдер боп еді неге бөтен?
Бізді айырған бір кезгі жегі сөздер,
Үнсіздікте осылай өледі екен.
Үндемеші. Осылай наз айтылар.
Қайбір сұрақ көңілді қажай тұрар.
Үндемеймін. Іште сөз жанып-сөніп,
Бізге бүгін керегі өзі айтылар.
Өткен өмір – ұмтылған түстей ғана,
Енді бізге ешкім де түспейді ара.
...Өтіп кетер ме екенбіз бұл өмірден,
Күбірлесіп екеуміз іштей ғана.
