شهاب قوی پنجه

بعضی وقت ها خوبه که رابطه رو تموم کنی، خوبه که دوست چندین ساله رو کنار بذاری، خوبه که از یه کار خسته کننده استعفا بدی، خوبه که روز هایی رو فقط استراحت کنی، خوبه که از شهر قدیمیت فاصله بگیری، خوبه که کشورت رو برای همیشه ترک کنی، خوبه که برای آرامشت خیلی از خیلی چیزا دل بکنی. چون هیچوقت هیچ چیز اونقدر گرانبها نیست که به قیمت از دست رفتن آرامشت تموم بشه.

و سرانجام آرامشت را در دوری کردن از دیگران خواهی یافت.

آدم یهو به یه جایی میرسه که تنها چیزی که تو خودش حس میکنه بی حسیه. خنثی بودنه. همون موقع ها قید همه چیو میزنه و میره یه گوشه میشینه تنها کاریم که میکنه پاشو میذاره رو اون پاش و به آدمای دورش نگاه میکنه و فقط میخنده. ولی اگه برگردیم به عقب این آدم خنثی همون آدمی بود که یه تایمی با تموم وجودش احساساتش رو بیان میکرد. و خنثی بودنش یعنی به قسمتی از نابودی درونی رسید که دیگه بیخیال همچی شد.

توی شلوغی از بقیه بیزار بود،توی تنهایی از خودش.

🖤

از خودم شرمنده شدم وقتی فهمیدم زندگی جشن بالماسکه بود درحالی که من با چهره واقعی‌ام در آن شرکت کردم.

🖤

توی شلوغی از بقیه بیزار بود،توی تنهایی از خودش.

🖤

مهم نیست دردات رو فراموش کنی یا نه. هیچ وقت مسببشون رو از یاد نبر.

اون قسمت از وجودم که سعی میکرد بهم روحیه بده هم خسته شده.

همه آدما تنهان...

🖤

آهنگا رو به آدما ترجیح میدم،خواب رو به آدما ترجیح میدم،راه رفتن تنهایی رو به آدما ترجیح میدم،نشستن و زل زدن به در و دیوار رو به آدما ترجیح میدم،ترجیح میدم ترجیح میدم هرچیزی رو به این موجوداتِ بی صفت ترجیح میدم.

این زمان نیست که همه چیو درست میکنه؛ این فقط ذوق توعه که نسبت به همه چی کور میشه.

گفتم: بالاخره که فراموشش می کنی ، اینجوری نمی مونه... نفس عمیقی کشید و گفت: یادِ بعضی آدما هیچوقت تمومی نداره؛ با اینکه نیستن، با اینکه رفتن، ولی هیچ وقت خاطره شون تموم نمیشه! گفتم: ولی همین که نیستش، کم کم همه چی تموم میشه... گفت: بودن بعضی از آدما، تازه از نبودنشون شروع میشه