دفترچه خاطرات سال ۱۳۲۰؛

بعضی جمله‌ها، کوتاه‌تر از مقداری‌ان که بشه اسمشون رو دل شکستن گذاشت، اما در واقع بلندتر از چیزی‌ان که به سادگی از خاطر آدم حذف بشن. انگار یه گوشه‌ از حافظه حک میشن و همون‌جا، خونه می‌سازن. بین افکار ریز و درشت، بین رها کردن‌هایی که هیچ‌ کدوم کارساز نیستن و آدم خیلی بیشتر از اون حرف از این غمگین یا ناا‌میده که هیچوقت، درست کشف نمی‌شه.