نشر هرمس

🔺 چاپ چهارم کتاب «کوتاه‌ترین سایه: مفهوم حقیقت در فلسفۀ نیچه» منتشر شد 📚 کتاب: #کوتاه‌ترین_سایه 🖊 نویسنده: #النکا_زوپانچیچ 🖌 مترجمان: #صالح_نجفی و #علی_عباس‌بیگی 🔹 چاپ چهارم (ویراست دوم) ◽️رقعی، شومیز، ۲۶۵ صفحه 🔹قیمت: ۵۸۳ هزار تومان برشی از متن: شاید چنان به نظر آید که مفهوم زهد و همچنین تحلیل و انتقاد نیچه از آن دیگر قدیمی شده و از سکه افتاده است و دخلی به «وضعیت پست‌مدرن» ما ندارد که عمدتاً از مذهب اصالت لذت پیروی می‌کند. اما نادرست‌تر از این تصور ممکن نیست. مذهب اصالت لذت در جامعۀ پست‌مدرن نه‌تنها نمایانگر بیرون‌شدی از چارچوب آنچه نیچه آرمان زهد می‌نامد نیست بلکه عمیقاً ریشه در همین چارچوب دارد. برای پی‌بردن بدین‌مطلب باید ابتدا متوجه این نکته باشیم که از نظر نیچه زهد و پارسائی که در آرمان زهد مطرح است مستلزم روی‌گردانی از کیف و کام‌جویی نیست بلکه، بالاتر از هر چیز، متضمن شیوۀ خاصی از تجربه یا بیانِ کیف‌کردن است. از این گذشته، حتی می‌توان گفت آرمان زهد با خودِ «ابداع» کیف مطابقت دارد: کیف به‌مثابۀ مقوله‌ای متفاوت با لذت، به‌مثابۀ چیزی ــ در قاموس فروید ــ ورای اصل لذت. بنا به قول نیچه، اگر تمامی دین‌های بزرگ پاسخی به احساس ناخوشی و درد انسان باشند، باز هم نمی‌توانند علت این الم و ناخوشی را مداوا کنند، بلکه آن احساس ناخوشی را تسکین می‌دهند ــ آن احساس را از طریق ایجاد احساسی به‌مراتب قوی‌تر تسکین می‌دهند. آن‌ها به معنای واقعی کلمه «فریادی بلندتر از» بانگ ناخوشی (و «افسردگیِ» متصل به آن ــ «افسردگی» لفظی است که نیچه به کار می‌برد) می‌کشند و احساسی به‌مراتب شدیدتر و سوزان‌تر پدید می‌آورند که در سایۀ آن دیگر ناخوشیِ سابق را احساس نمی‌کنیم. درمان دینی (و به‌ویژه مسیحی) برای «درد افسردگی» نه در قالب نوعی داروی بی‌حسی یا سادۀ مسکن و آرام‌بخش، بلکه به شکل «دارویی محرک» یا «مخدری تحریک‌کننده» عمل می‌کند. به گفتۀ نیچه آرمان زهد برای ایجاد اُرژی‌های احساس [یا زیاده‌روی در تحریک احساسات] به‌ کار می‌رود. آرمان زهد بر سر آن است تا روان بشر را تا به حدی در وحشت و انجماد و شعله‌های آتش و شور و جذبه غرق کند که از تمامی ناخوشی‌ها و دلتنگی‌ها و افسردگی‌های حقیر آزاد گردد. دربارۀ کتاب: النکا زوپانچیچ در کتاب کوتاه‌ترین سایه می‌کوشد به یک پرسش پاسخ گوید، پرسشی که شاید از دید خیلی‌ها پاسخش روشن باشد: «چه چیز نیچه را نیچه کرده است؟» اکثر قرائت‌های مُدِ روز نیچه را متفکری معرفی می‌کنند که «جلوتر از زمان خودش بود» و به همین سبب درست خوانده و فهم نمی‌شد، اما بعد می‌افزایند که سرانجام زمان نیچه فرارسیده است و بدین‌ترتیب به سر نیچه و خوانندگانش منت می‌گذارند و سخن‌های اغلبْ خلاف‌آمد عادت او را تا سطح ابراز عقایدی شخصی پایین می‌آورند که هر کسی ممکن است با آن‌ها هم‌داستان شود. زوپانچیچ می‌کوشد نشان دهد وجه ممیز کار و اندیشۀ نیچه هیچ نیست مگر «ازمدافتادگی» او: از دید زوپانچیچ، نیچه نه‌فقط در زمانۀ خودش بلکه در هر زمانی متفکری است بیرون از جریان اصلی. او نویسنده‌ای بی‌وقت است، خروسی بی‌محل در اقلیم تفکر. مترجمان برای گشودن باب مواجهه میان دو جریان فلسفۀ رادیکال معاصر که در سال‌های اخیر به زبان فارسی راه یافته‌اند ــ جریان لکانی و جریان دلوزی ــ در انتهای کتاب مقاله‌ای از کیت انسل پیرسن دربارۀ زوپانچیچ و ژیژک و برخورد این دو با تفکر دلوز آورده‌اند. علاوه بر آن، مقالۀ بسیار مهم «صحنۀ نمایش دو» نیز به کتاب افزوده شده تا مقالۀ خواندنی زوپانچیچ در باب عشق (که در آن اشارۀ مستقیمی به نیچه نشده است) در پیوند با درس‌گفتار بدیو بامعناتر شود. #نشر_هرمس #بخوان_که_زندگی_کنی #تجدید_چاپ @hermesspublication