نوروآنالیز

درود متشکرم از توضیحات عرض کنم مایل هستم مبحثی را باز کنم که تصور می کنم حداقل در هستی و زمان کاملا پرداخته نشده و اون ارتباط بین ندا و وعده است .قبلا گفتم که طرح افکنی دازاین یا سوژه که به آینده او معطوف است آغشته به این وعده است ، و همانطور که از آدلر ارجاع آوردید آینده دازاین و فهم او از آن در اصالت مندی یا شیوه زیست حال او و تفسیر او از گذشته اش موثر است یعنی این حال توسط آینده او متعین می شود .وضع مریضی را در نظر بگیرید که دچار خطرناک ترین بیماری گذرا شده اما آگاه است که این بیماری گذرا است و مریضی که اگرچه در حال حاضر آنچنان دردناک نیست اما آگاه است که در نهایت پایان این بیماری مرگ است ، خوب این خیلی تاثیر گذار است ممکن است این دومی امیدش را از دست بدهد و خود این افسردگی کیفیت زندگی فعلی او را تحت تاثیر قرار می دهد ، هدفم طرح واقعیتهای مورد قبول همه نیست اما من فکر می کنم " در مرگ هستن " هایدگر که ممکن است ساختار اگزیستانسیال دازاین همچون هشداری برای آن باشد لزوما القا کننده این پایان ناامید کننده نیست آیا ندای هایدگری به ما می گوید " عاقبت خاک گل کوزه گران خواهیم شد " پس هر کاری که دوست داری انجام بده ؟ پس بی خیال باش چون در نهایت مرگ از راه می رسد ؟ آیا این مرگ هستن نوعی تضاد و تقابل با غریزه زندگی اسپینوزایی است که بر آدمی فشار می اورد که مرگ را پس بزند و دو دستی به زندگی بچسبد ؟ من چنین برداشتی از مرگ هستن در هایدگر ندارم که در مقابل زندگی تعریف شود ، و یا فهم اینکه دازاین پایانی بعد از مرگ ندارد ، البته نمی خواهم دوباره به اسطوره حیات پس از مرگ و زندگی ابدی آن بر گردم هر چند در حال حاضر داوری و نفی هم نمی کنم ، چون باقی ماندن در چارچوب انتولوژی بنیادین دازاین ما را مجاز به چنین باورهایی نمی کند .بنابراین اگر ساختار اگزیستانسیال وعده در دازاین را طرح می کنم لزوما وعده یک زندگی ابدی پس از مرگ را نمی دهم بلکه منظورم همین وعده ای است که به شکل امید به آینده در دازاین وجود دارد و بدون این ساختار اگزیستانسیال زندگی او فلج می شود .در مرگ هستن هایدگر باید در یک چارچوب دریدایی وعده عدالت و داوری عادلانه خوانده شود ، یا حتی وعده یک سررسنده ای که حامل چنین وعده ای است .ندا اگر ندایی حقیقی باشد باید ندای امید و وعده عدالت باشد و نه ناامیدی به اینکه روزی پایانی می رسد پس همه چیز را بی خیال شویم .هایدگر اگرچه در مورد محتوی ندا سخنی نمی گوید ، اما باید به خاطر داشته باشیم که این ندا قطعا دعوت به داسمن و هر روزگی نیست ، دعوت به اصالت مندی که یاد در مرگ هستن است بدون تردید تزریق ناامیدی بالاخره روزی خواهیم مرد پس در حال زندگی کن ، نیست .مسئله اینجاست که تبیین و توصیف ساختار اگزیستانسیال دازاین چون ندا ، اضطراب ، در مرگ هستن و زمانمندی ، اصالت مندی و از این قبیل ، بدون اینکه این تبیین ساختاری ما را رهنمای حقیقی باشد ، ارزشی ندارد محتوی این ندا نمی تواند دعوت به ناامیدی ، بی اصالتی و غرق شدن در حال باشد ، دازاین اگر دلمشغول است دل مشغول فراهم کردن نان و شیشه شرابی برای شام امشبش نیست ، هر چند توتالیتاریسم کاری می کند که افق دید شما در حد همین نان شبانه بماند ، این البته آینده ای است که وعده نوعی دموکراسی و عدالت در راه است و دازاین باید مسئولیت ندای خود را بپذیرد .