كتابدونى

ای جوان پر به زبردستی خود غرّه مشو پل ما پشت سر سیل فراوان دیده است #صائب_تبریزی #دیوان

در بادیه‌ها درد به درمان نتوان یافت بیماری هر شهر به مقدار حکیم است #صائب_تبریزی #دیوان

این که روزی بی‌تردد می‌رسد افسانه است پنجه‌ی کوشش کلید رزق را دندانه است . . . هیچ‌کس‌ در پایه‌ی خود نیست کمتر از کسی گنج دارد زیر پر تا جغد در ویرانه است . . . حاصلش از رزق غیر از گردش بیهوده نیست آسیا هرچند مستغرق در آب و دانه است #صائب_تبریزی #دیوان

نیست پروای اجل فرهاد شیرین‌کار‌ را مور شهد افتاده را مرگ از شکر شیرین‌تر است از علمداران به قدر ظلم می‌ماند اثر عاملی کز وی نمی‌ماند اثر عادل‌تر است #صائب_تبریزی #دیوان

نیست از آب گهر بر جگر تشنه‌لبان از لب لعل تو داغی که مرا بر جگر است . . . شکوه از سنگ ندارد گهر ما صائب هر شکستی که به گوهر رسد از هم‌گهر‌ است #صائب_تبریزی #دیوان

دستم‌ نمی‌رسد به گریبان ساحلی زین بحر بیکنار کنارم دل خود است #صائب_تبریزی #دیوان

تلخی از دریای بی‌گوهر کشیدن مشکل است گر امید وصل باشد محنت هجران خوش است #صائب_تبریزی #دیوان

با کمال احتیاج از خلق استغنا خوش‌ است با دهان خشک مردن بر لب دریا خوش‌ است . . . فکر شنبه تلخ دارد جمعه‌ی اطفال را عشرت امروز بی‌اندیشه‌ی فردا خوش است . . . برق را در خرمن مردم تماشا کرده است آن که پندار‌د که حال مردم دنیا خوش است . . . هر چه رفت از عمر، یاد آن به نیکی می‌کنند چهره‌ی امروز در آیینه‌ی فردا خوش است #صائب_تبریزی #دیوان

رزق ما روشندلان چون مه ز پهلوی خود است گر نمی در ساغر ما هست از جوی‌ خود است . . . هیچ فردی در پی اصلاح خوی خویش نیست هر که را دیدیم در آرایش روی خود است #صائب_تبریزی #دیوان

کوهکن حیف است فارغبال دارد تیشه را ناخنی تا هست در کف، سینه‌پردازی خوش است . . . خانه‌سازی، در به روی دل برآوردن بود از عمارت، در جهان خاک، خودسازی خوش است #صائب_تبریزی #دیوان

از پیر گوشه‌گیری و سیر از جوان خوش است از تیر راستیّ و کجی از کمان خوش‌ است . . . گر دیگران کنند تمنای دوستی صائب به ترک دشمنی از دوستان خوش است #صائب_تبریزی #دیوان

چون خدنگی که کند دست در آغوش کمان به میان رفتن من بهر کنار آمدن است #صائب_تبریزی #دیوان

روی تو‌ را به زلف پریشان چه حاجت است؟ آتش چو سرکش است به دامان چه حاجت است؟ . . . ریزش چه کار با دل بی‌آرزو کند؟ آن را که تخم سوخت به باران چه حاجت است؟ . . . زندان بود به مردم خودبین سواد شهر از خود رمیده‌ را به بیابان چه حاجت است؟ #صائب_تبریزی #دیوان

موج در یکتایی دریا نیندازد خلل چهره‌ی وحدت نهان در زیر زلف کثرت است #صائب_تبریزی #دیوان

هر که مست است درین میکده هشیارتر است هر که از بیخبران است خبردارتر است سوزن از خار چه خون‌ها که ندارد در دل خون فزون می‌خورد آن چشم که بیدارتر است . . . بار بردار ز دلها که درین راه دراز آن رسد زود به منزل که گرانبارتر است #صائب_تبریزی #دیوان

میان باده‌کشان بی‌تکلّفی باب است رعایت ادب اینجا خلاف آداب است . . . میان صوفی پشمینه‌پوش پو زاهد خشک تفاوتی‌ست که در خارپشت و سنجاب است #صائب_تبریزی #دیوان

چه شکوه می‌کنی از گردش فلک صائب؟ کدام گردش ساغر به اختیار خود است؟ #صائب_تبریزی #دیوان

در بهشت است آن که چشمش‌ از جهان پوشیده است بر سر گنج است پایی کز طلب خوابیده است . . . حسن مغرور تو بی‌پرواست، ورنه آفتاب در دل هر ذرّه از کوچکدلی گنجیده است #صائب_تبریزی #دیوان

بی‌کشش کوشش عاشق به مقامی نرسد فارغ از سعی بود سالک اگر مجذوب است دلپذیر است ز نزدیکی گل نشتر خار هر جفایی که ز محبوب رسد محبوب است #صائب_تبریزی #دیوان

کاملان از عیب خود بیش از هنر یابند فیض بهره‌ی طاووس از پا، بیش از بال خود است #صائب_تبریزی #دیوان