حلقه‌ سوم

🟡 آکادمی لوگوس در پاسخ به درخواست و توجه ویژۀ شما برای دومین بار برگزار می‌کند: ◾دورۀ جامع تاریخ فلسفه غرب مبتنی بر مجموعه انتشارات آکسفورد  👤 به هدایت آریان شبگرد این دوره به صورت مفصل و طی حدوداً ۱۸ ماه در ترم‌های متوالی برگزار خواهد شد. توضیحات دقیق نحو برگزاری دوره در جلسۀ معارفه توضیح داده خواهد شد. آخرین مهلت ثبت‌نام: ۲۱ آذر جلسۀ معارفه: ۲۲ آذر 🟥 شنبه‌ها و سه‌شنبه‌ها - ساعت ۱۸:۳۰ تا ۲۰:۳۰ برای کسب اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام: @philocademy_admin

عیسی چون آن جمعیت بزرگ را دید از دامنهٔ کوه بالا رفت و در آنجا نشست.‏ سپس شاگردانش نزد او آمدند.‏  آنگاه عیسی لب به سخن گشود و شروع به تعلیم آنان کرد و گفت:‏ (۱) خوشا به حال کسانی که به فقر روحانی خود آگاهند؛‏ زیرا پادشاهی آسمان‌ها به آنان تعلّق دارد.‏ (۲) و خوشا به حال ماتم‌دیدگان، غمگینان و عزادران؛‏ زیرا تسلّی خواهند یافت.‏ (۳) |انجیل متی، باب ۵، موعظه کوه|

به بهانهٔ مسابقه‌ای که ویرگول راه انداخته بود امروز متن کوتاهی نوشتم. حالا یک غریبه که تا به حال اسمش رو ندیده بودم برام کامنت گذاشته و خوشش اومده. خوشحال شدم.

برایِ تو چه بگویم بگویم زخمم آن‌قدر عمیق شده که می‌توان در آن درختی کاشت؟ بگویم غمگینم و مرگ کاری نمی‌کند.

هرچه‌قدر هم روح پیر و فسرده‌ای داشته باشم به هرحال نسل زدی‌ام. از اصطلاحات نسل زد و آلفا خوشم میاد. جدیدا زیاد می‌گم ۶-۷. کل زندگیم ۶-۷ئه. هرچیزی که ازم بپرسی احتمال اینکه جوابم ۶-۷ باشه زیاده :)

هوا پسه بچه. بزرگ نشو.

سقوط ایکاروس - ۱۶۳۵ سقوط ایکاروس - ۲۰۲۶

از شعر بلند «ایکور» اثر «گاوین بنتاک» و با برگردان بسیارخوب احمد میرعلایی که پیشنهاد می‌کنم کاملش رو بخونید خصوصا اگر ارجاعات مربوط به اساطیر یونان و باورهای مسیحی رو می‌فهمید و براتون جالبه.

من بیزارم از آن‌ها که اغلب از فنجان‌های کوچک چای می‌نوشند. بیزارم از آن‌ها که در خانه‌های گران قیمت زندگی می‌کنند. بیزارم از آن‌ها که زنگوله‌های دستی را به صدا در می‌آورند و خدمتکار دارند. بیزارم از اغنیا بیزارم از فقرا چون از اغنیا می‌ترسند. بیزارم از حاملان آن بیماری که بی‌ذوقی خوانده می‌شود. من بیزارم از آنان که چیزهایی می‌پرسند که خود پاسخ آن را می‌دانند.

نفرین می‌کنم: این دنیای دون را، که خون خشکیده است و دره‌های بی‌آب است و شریان‌های خالی است و زبان ترک خورده است و اقیانوس تبخیر شده است. من این جهان بی‌خون را نفرین می‌کنم سکوت را نفرین می‌کنم و ساکتم ذهنم جهان را نفرین می‌کند.

ایکاروس! ایکاروس! صدایت را می‌شنویم پیش از آنکه به انتهای آب‌های ژرف برسی، چشم‌هایم را در پای کوهی خاکستری رنگ گشودم، و احساس کردم پاره سنگی را از کاسه سرم بیرون کشیده‌ام.

ایکاروس! ایکاروس! در سر چه اندیشه‌ای داشتی وقتی به میان ابر باران‌خیز شیرجه می‌رفتی؟ آیا چشم‌هایت از خون تهی شده بودند، و دندان‌هایت از جریان تند هوا یخ زده بودند؟ سرخ و سفید است خاطرات سقوط‌های بزرگ سرخ و سفید است اذهان شاهدان. سرخ و سفید است چشم‌ها، و سفید است گونه‌هایی که زمانی گلی بود.

ایکاروس! ایکاروس! چرا آنگاه که از میان ابرهای باران‌خیز به درون سایه‌های آن دریای سبز سقوط کردی رساتر فریاد برنیاوردی؟ چرا بر جایی نیفتادی که هیچ یک از ما هرگز نتوانیم خون و استخوان روی سبزه‌ها را فراموش کنیم؟

بیشترین چیزی که نیاز دارم بابتش درددل کنم اینه که از برگشتن به زندگی عادی می‌ترسم. وحشت دارم.

توییت آخر اکانتشون رو بالا و پایین می‌کنم و قلبم تیر می‌‌کشه. «آخرین نخ‌ها را هم خودم بریدم.» ای وای.

فواد شمس رو دورادور می‌شناختم و در دورهمی‌های سالانه مجله ۱۸ اولین بار دیدمش. دور میز که نشسته بودیم خاطره تعریف می‌کرد و به ما می‌گفت که خوشحال است با نسل جوان هم‌نشینی می‌کند. طوری از «جوانی» می‌گفت که انگار هیچ پایانی وجود نداره. دیدن عکسشون روی بک‌گراند مشکی به تنهایی غم‌انگیز بود و دیدن کلمه «خودکشی» حتی بدترش هم کرد. افسوس. افسوس.