فایل رمانهای آیـﻫ.

اضمار #part19 نگاهشو دزدید. نمیخواست به چشمهای بهترین رفیقش نگاه کنه. هیچ توضیح و تفسیری نداشت. چی میتونست بگه وقتی تا این اندازه اتفاقات پیش اومده گیج کننده بود. _دیگه نمیتونم این شرایطو تحمل کنم همه چیز از کنترلم خارج شده... حس میکنم کم کم توهم هم داره به روتین زندگیم اضافه میشه... اخم سنگینی بین دو ابروی سامر نشست. کمی به طرفش خم شد و با جدیت پرسید: _منظورت چیه؟ _هیچی بیخیال. _یعنی چی بیخیال؟ درست توضیح بده ببینم چیشده؟ مصرانه پرسید. سخت بود دیدن حال بد او. هر چند آدم شوخ طبع و بذله گویی بود ولی به وقتش بلد بود با تموم وجود جدی باشه. باید وادارش میکرد حرف بزنه بلکه کمی از وخامت حالش کاسته میشد. _سامر؟ چند درصد ممکنه خوابام به حقیقت بپیونده؟ بنظرت امکان داره کسی که تو رویاهامه یه‌جایی اون بیرون نفس بکشه؟ _چمیدونم با اینکه یه عده میگن خوابا بی دلیل نیستن ولی واقعا نمیشه نظر قطعی داد. چیزی که تو درگیرشی خیلی خاصه طوری نیست که مشابهشو زیاد دیده باشم، همینم باعث میشه نشه اطلاعات قطعی راجع‌بهش بهت بگم... _خسته شدم. هیچی دیگه سر جای خودش نیست. هرچی تلاش می‌کنم امور رو درست کنم نمیشه. تموم مسیرام اشتباست. تموم راها بن بسته. این بیماری لاعلاج علاوه بر اینکه کل وجودمو گرفته داره باعث میشه توهم هم بزنم. چیشد که به این روز افتادم؟ با کی بد تا کردم که تاوانش انقد سنگین بوده؟ _اروم باش حالا تو نتونی، من که نمردم درستش میکنم، فعلا بهش فکر نکن. _چی میشه تهش سامر؟ یعنی میشه یه روزی برگردم به ایزدِ قبل؟ _احتمالش زیاده کافیه فقط بخوای اگه وحشی بازی رو کنار میذاشتی و جلسات تراپی رو شروع میکردی وضعت الان این نبود. انگار جسم و ذهنش باهم تحلیل رفته بود. فرسوده ترین حالت ممکن رو سپری میکرد. _شاید اصلا درست ترین راه ممکن همین باشه... وقت نشد سامر چیزی بگه. همون لحظه راننده‌ی یه ماشین از اینکه ماشین ایزد سد معبر کرده شاکی شد و مدام بوق میزد. _پاشو پاشو بریم خونه‌ی من استراحت کن، با این حالت نمیشه رانندگی کنی. به کمک سامر از جاش بلند شد و با چشمهای خسته و پریشونش نگاهی به صورتش انداخت. _نه دیگه باید برم تو خونه ی خودم راحت ترم. سامر چشم غره ای بهش رفت و ماشینو دور زد و سوار شد. بعد از اینکه از جلوی راه بَرِش‌داشت سرشو از شیشه بیرون آورد و گفت: _بیا برسونمت پس با این حالت رانندگی نکنی سنگین تری.