“خیال‌پرداز

عزیزانتان را از ته دل و سفت در آغوش بگیرید؛ که فردا به دیر شدن معروف است.

عزیزانتان را از ته دل و سفت در آغوش بگیرید؛ که فردا به دیر شدن معروف است.

برای دوستِ آسیب دیده‌اش نوشت: گرچه زخم روی تن و روح تو بود؛ اما دردش تا استخوان‌های من هم رسید.

کاش ناشناخته باقی می ماندند؛ آدم‌هایی که فکر میکردیم بهترین‌اند:)

من هنوز اولین باری که باهم صحبت کردیم رو یادمه..

چیزی که اسمش را نمی‌شود گذاشت عشق!

گاهی وقت‌ها، عشق شکلِ خون‌مُردگی دارد. نمی‌سوزاند؛ نمی‌خراشند؛ فقط می‌ماند. با رنگِ بنفش، زیرِ پوست.

یه تیکه‌ِ از قلبمی؛ تو دور و نزدیکمی:)🩵

د

و

باید از همان دور؛ دوست‌دارت می‌ماندم از نزدیک، ناامید کننده بودی عزیزِمن!

حس می‌کنم مدت‌هاست سقوط می‌کنم و به زمین نمی‌رسم؛ غرق می‌شوم و خفه‌ نمی‌شوم؛ می‌سوزم و جان نمی‌دهم. در پایانِ بی پایان به سر می‌برم..

کسی چه می‌داند من امروز چند بار فرو ریختم؛ چند بار دلتنگ شدم؛ از دیدنِ کسی که فقط پیراهنش شبیه تو بود!