“خیال‌پرداز

بپذیر که فقط یک رهگذر بود.. اون هیچوقت نمیتونست خونهِ تو باشه!

در هیا‌هوی جهان در خلوت خود گمشده‌ام.

سکوت، آخرین تلاش برای گفتنِ همه چیز‌هایی است که وقتی صحبت می‌کردیم نمی‌فَهمیدند.

من هر روز خودم را مجبور میکنم که به تو فکر نکنم؛ و تو چه میدانی که سعی برای فراموشی، چقدر دردناک‌تر از یادآوری است.

تا وقتی کسی‌رو پیدا نکردین که اینجوری نگاهتون کنه، تنها بمونید.

نمیدانم ویکتوریا تو زندگی مرا به گونه‌ای تباه کردی که حتی از موسیقی مورد علاقه‌ام هم سیرم.. مگر که بودی؟

و منی که در میانِ دردهایم‌، تو را درمان‌ دیدم‌..

هر آنچه درونِ توست زیباست؛ حتّی تلاش‌های نا‌موفقت برای پنهان کردنِ غم‌هایت.

موجودِ عجیب و مضحکی شده‌ام شعورم درست کار می‌کند ولی احساساتم؛ چطور بگویم؟ کنده شده، نه آرزویی دارم و نه به چیزی دلبسته‌ام و نه به کسی علاقه‌مندم.

آنتون‌چخوف

می‌پنداشتم او با همه فرق دارد نجاتم خواهد داد؛ فرق داشت، اما نجاتم نداد، بقیه اگر رهایم کردند او غرقم کرد. غرق غرق و غرق‌‌..