🆙

میگفت قبلا چشمات پر از نور،پر از اميد،پر از دوست داشتن و پر از حرف بود،ولى از يه جايى به بعد خالى بود..غمگينى،ناراحتى،نااميدى يا حتى تنفر هم نبود، فقط خالى از احساس بود و اين خيلى بدتر بود.

اگه توام یواشکی چنلمو چک میکنی منم دلم برات تنگ شده.

من تو حرف زدن افتضاحم امیدوارم بتونی چشمامو بخونی.

فاصله یادت میده دروغه احساس.

به احمقانه‌ترین شکل ممکن دلتنگ کسی هستم که هیچ خیابانی را با او قدم نزده‌ام اما او در تمام خاطرات من راه می‌رود!

مگه ما همه محصول محیطمون نیستیم؟ آدمای زخمی، آدم های دیگرو زخمی میکنن، ناخواسته،نه از روی بدی،از روی درد. شاید باید اول اون چیزی که درونمون شکسته درست کنیم، شاید مشکل من نیستم،شاید توهم نیستی، شاید فقط چیزی بین ما شکسته،که هیچ‌وقت ترمیم نشد.

من از تو به غصه رسیدم،تو از من به چی؟

حتی قبل از اینکه همو بشناسیم،مثل الان غریبه نبودیم.

ولی هیچ حسی فاکد آپ تر از دست دادن نزدیک ترین دوستت نیست.

یا من دیگه از رفتن ادما ناراحت نشم

کاش آدما اگه میخوان زندگیم برن هیچ وقت نیان

اون موقع‌ها خیلی احمق بودم (دیروز).