متن مجری|فن بیان|دکلمه|بداهه گویی| پادکست|مجری گری

یادت نرود خدا همین نزدیکی‌ست کافی‌ست که با دلت صدایش بزنی به نام خداوندی که از رگ گردن به ما نزدیک‌تر است به نام او که گاهی در هیئت یک لبخند زیبا ،در قامت یک نگاه آرامش‌بخش و در کلام مهربان یک بنده، به زندگی ما سلام می‌کند. سلام به روی زیبای شــــــــــما... سلام من مرتضـے‌‌حڪیمیان به شما که امشب از قاب شبکه‌ی اول سیما، مهمان نگاه ما هستید امشب می‌خوام از چیزی بگم که اونو با هیچ ترازویی نمیشه وزن کرد و قدرو قیمتی گذاشت اما میتونه دنیایی رو در دل آدم جا می‌ده. و اون واژه چیزی نیست جز: مهــــــــــربونی! بله، همین واژه‌ی کوتاه... همین که دستی به نشانه‌ی محبت تکون بخوره تبسمی روی لب بشینه کلامی از سر مهر گفته بشه تا دلی که زیر بار غصه خم شده برای لحظه‌ای احساس کنه هنوز در این جهان تنها نیست. ما چه می‌دونیم پشت سکوت ، خستگی ، دلمشغولی آدم‌ها چه غوغایی برپاست؟ ما چه می‌دونیم اون رفیقمون که امروز کم‌حرفه، با هرزه علف‌های فکر و خیالش، چگونه شب رو به صبح رسونده؟ چه می‌دونیم پشت لبخند تصنعی کسی که از کنار ما می‌گذره، چه بغض فروخورده‌ای نشیمن گزیده و راه گلوی اونو بسته؟ و نکته‌ای که بسیار مهمه و حائز اهمیت پیرامون این موضوع اینه که: در بزرگراه سخــــــــــن باید گفت: با احتــــــــــیاط بــــــــــرانید! چه‌بسا کلمه‌ای که برای ما به‌اندازه‌ی یک دم یا یک لحظه ارزش داره ، در جان دیگری به وسعت یک عمر اثرگذار... واقعن از کجا می‌دونی عمق سخنت چقدره؟ و چه‌بسا لبخندی که از نگاه ما ساده تلقی میشه ، یادگار فصلهای زیادی در خاطره‌ی کسی بشه. وقتی دنیا این‌همه جا واسه خوب بودن داره، پس چرا سهممون از این زندگی رو با تلخی کمرنگ کنیم؟ چرا وقتی می‌شه مرهم بود، زخم بشیم؟ بیائم چراغ باشیم به قول محمدابراهیم جعفری که میگه : «باور کن تو را دوست دارم گفتی در خلأیی که هوا نیست، نه من تو را می‌خوانم نه تو مرا می‌شنوی برایم "چــــراغــــی" بیاور، بی‌نور چگونه نقاشی کنم؟» . . «چرا نور نباشیم و چراغی روشن برای دنیای همدیگه؟» شاید رسالت ما این باشه که از میان این‌همه غبار، پنجره‌ای به وسعت روشنایی باز کنیم بیاییم به‌جای عیب‌جو بودن حسن‌جو باشیم به‌جای دل شکستن‌ها دلجویی کنیم و به‌جای اون‌که از لغزش آدم‌ها نردبانی برای تحقیر اونها بسازیم دستگیر باشیم تا دوباره برخیزند. شایدم نتونیم تمام غصه‌های جهان رو از دل آدم‌ها بیرون ببریم، اما می‌تونیم دلیل غصه‌ی تازه‌ای نباشیم یادمون نره؛ بعضی آدم‌ها با دست‌هاشون زندگی می‌سازن بعضی‌ها با قدم‌هاشون راه باز می‌کنن و بعضی‌ها با کلامشون چراغی در دل دیگران روشن می‌کنن و خوشا به سعادت اونهایی که سهمشون از این جهان شکستن دل‌ها نیست مرهم گذاشتن بر دل‌هاست با این کلام شاعر میشه جان مطلب رو ادا کرد : «به کسی کینه نگیرید دل بی‌کینه قشنگ است به همه مهر بورزید به خدا مهر قشنگ است به خـــــدا مهــــــــــر قشنگ است» دعوتتون می‌کنم به تماشای کلیپی که کارگردان محترم برنامه براتون تدارک دیده؛ شاید این تصاویر به ما یادآوری کنن که برای روشن‌تر شدن جهان، گاهی فقط یک دل مهربون کافیه... با ما همراه باشید؛ یه فرصت کوتاه میگیریم برمی‌گردیم و همچنان در خدمت نگاه مهربون شما هستیم. ✍ : مرتضـے‌حڪیمیان 🔹 ᴍ ᴀ ᴛ ɴ - ᴍ ᴏ ᴊ ʀ ɪ 👍 ⚡️ ˡᶦᵏᵉ ˢʰᵃʳᵉ