امیرحسین_گفت

اگر نهال آزادی با گلاب بارور نشد، باید آن را با خون آبیاری کرد.

چهل روز... چهل روز میشه که غم روی قلبمون سنگین‌ترینه؛ چهل روزه که چشمامون از سوگ و اشک قرمزه، چهل روز میشه که لباس مشکیامون از تنمون در نیومده، چهل روز میشه که وقتی لابلای لحظه‌ها یه لبخند میزنی شرمنده تموم اسمایی میشي که وطن رو به دوش کشیدن، چهل روز میشه که خنده واسمون گرونه، چهل روز میشه که زندگی متوقف شده، چهل روز میشه که ایران شهر و روستا نداره چون همه یکی شدیم، چهل روزه فهمیدیم کجای جهان وایستادیم، چهل روزه که قلب ایران و ایرانی برای هم هر کجا که باشه میتپه، چهل روزه که من و تو وجود نداره همه "ما" هستیم. چهل روزه که قلبامون برای هم میتپه، چهل روزه که ما هم‌وطن هم نیستیم وطن هم هستیم؛ چهل روزه کــه دیگه راضی نمیشیم به خرده‌ زندگی‌ای که مینداختن جلومون، ما بیشتر میخوایم، بیشتر طلب میکنیم و قراره که بسازیمش؛ آزادی تو مشتمونه، در چند قدمیمون. ما هیچوقت به قبل برنمیگردیم، هیچوقت به دروغی که توش بودیم تن نخواهیم داد، هیچوقت به عقب بر نمیگردیم، هیچوقت...

داره بارون میاد و من خواسته ی قلبیِ هممونو آرزو کردم؛ اینکه ظلم تموم شه. نه اینکه از یاد بره، نه اینکه به دروغ برگردیم به همون زندگیِ گذشته ی دروغینمون؛ اینبار ظلم تموم شه نه شواهد ظلم و ظالم، با بغض و اشکایی که بند نمیاد اینو از زندگی خواستم...

از وطن پرستی، نازک شدم از عشق به وطنم خم شدم، اَمان از دردی که تو سینمونه... اَمان از اشکی که بند نمیاد... اَمان از این روزای بلأتکلیف... به امیدِ باز شدن این در.

به عقب برنمیگردیم... من اینو بهت قول میدم.

باش تا نفرين دوزخ از تو چه سازد، كه مادران سياه پوش داغداران زيباترين فرزندان آفتاب و باد، هنوز از سجاده ها سر بر نگرفته‌ اند...

کاش میتونستم بجای اینکه برات از حالم بنویسم که حتی توانشو ندارم، قلبمو نشونت میدادم، که چه چیزایی رو دیده، چه چیزایی رو تجربه کرده، چه چیزایی رو حمل کرده، چه چیزایی رو حس کرده، کاش میشد تن خسته و زخمیمو بهت نشون بدم تا ببینی من اینروزا چقدر از همیشه شکننده تر، نازک تر، غمگین ترم، سوز بدی توی قلبمُ وجودُ زندگیمه؛ من تو سوگ عجیبیم من خیلی خستم، خیلی خسته...

حالت خوبه؟

...

و ما دوباره زنده موندیم... :)

باش تا نفرين دوزخ از تو چه سازد، كه مادران سياه پوش داغداران زيباترين فرزندان آفتاب و باد، هنوز از سجاده ها سر بر نگرفته‌ اند...

امروز از همه‌جای دنیا، قلبمون با ایرانه...

اینروزا دارم تو باهم برای مامان خانم کم بینایی سقف خونه‌شو تعمیر میکنم؛ با نیت حال خوبمون عشقتو مثل همیشه برسون. (لطفاً ر‌وی کلمه باهم کلیک کن)✨

تنها چیزی که میتونم به عنوان یه برادر کوچیک‌تر بهتون یادآوری کنم، اینه که "به جون هم نیفتیم" اینروزا هممون به قدرِ کافی با دردای خودمون، با آینده خودمون، با تمومِ راه‌هایی که انتظارمونو میکشه تو یه مهِ عدم قطعیتیم؛ شرایط شرایطِ عجیبیه و ازتون میخوام که لطفاً یکم صبور تر باشیم باهم، یکم همدل‌تر، یکم آروم‌تر؛ یکم با شفقت‌تر باشیم باهم. دشمن ما، بینِ ما نیست؛ با خالی کردن خشممون سر هم، امیدِ ‌همو خاموش نکنیم؛ امیدوارم هرکجا که هستید قلبتون گرم باشه، بغل براتون، همین.

برای اینکه از فصل‌ها جآن سالم به در ببری، باید همراهِ آن‌ها تغییر کنی.

+با قلبت بهش گوش کن، چشماتو ببند...