خط مرزی بهشت...

‍ ‍ گاهی از تو می پرسند برای چه فلان کار را میکنی؟ و با خودت فکر می کنی که جواب‌ این سوال، ساده‌تر از آن‌ است که به نظر می‌رسد، اما عمیق‌تر از ساعت‌ها توضیح! جواب می دهی: "همینجوری!" مدت‌هاست به این "همینجوری" فکر می‌کنم، کلمه‌ای که در ظاهر شبیه بی‌خیالی است، اما گاهی حاصل سال‌ها دویدن، امید بستن، شکست خوردن و دوباره رها شدن است. "همینجوری" یعنی دیگر همه‌چیز را به مقصد گره نمیزنی، هر قدم را فقط برای رسیدن برنمیداری و به این نتیجه میرسی که بعضی از زیباترین لحظه‌ها دقیقاً وقتی اتفاق می‌افتند که دست از کنترل کردن زندگی برمی‌داری. "همینجوری" یعنی میفهمی که فاصله‌ی میان «آنچه قرار بود بشود» و «آنچه می‌شود» گاهی تمام عمرِ آدم را پر می‌کند! "همینجوری" یعنی دیگر با زندگی معامله نمیکنی، نمی گویی اگر دوست بدارم، حتماً باید دوست داشته شوم، اگر بمانم، حتماً باید کسی بماند، اگر بدهم، حتماً باید پس بگیرم. گاهی آدم به جایی می‌رسد که درست‌ترین کار را فقط به این دلیل انجام می‌دهد که با خودش هماهنگ است، دلش میخواهد و او را با عقل کاری نیست! آنجا که رومی می گوید: "ما را ز منعِ عقل مترسان و می بیار کان شحنه در ولایتِ ما هیچ‌کاره نیست!" شاید پختگی همین باشد، اینکه بدانی هیچ‌چیز تضمین‌شده نیست، اما هنوز زندگی را انتخاب کنی، نه با اطمینان از رسیدن، بلکه با اشتیاقِ رفتن. نه با ضمانتِ وفا، بلکه با ظرفیتِ دوست داشتن. و شاید "همینجوری" اسمِ دیگرِ آزادی باشد. رهایی از توقع رهایی از قطعیت رهایی از معامله با زندگی. و فقط زندگی کردن. #همینجور... @khatmarzi