مـآه 🌓

‏با هزار بدبختی به اینترنت وصل می‌شم بعد می‌بینم کاش نمی‌شدم. کاش می‌مردم.

دلم می‌خواد داد بزنم سلام دنیا! ما یک گوشه گیر افتادیم. گیر افتادیم و برخلاف چیزی که به نظر می‌رسه، هیچ‌کس صدامون رو نمی‌شنوه.

باورم نمی‌شه.

یک ذره شرف ندارند. حتی به اندازه یک مولکول، یک اتم، شرف در تن و وجودشان نیست. هیج وجدانی در کار نیست و چراغ‌های درون را خاموش کرده‌اند، تاریک‌دل و پلید، بنده و برده‌ی ایدئولوژی و منافع خود و گروهشان. اما چنان که گفته‌اند: «شبی چنان دراز وجود ندارد که روز را در نیابد.»

شاید تو هم تهِ دلت می‌خوای یه روز بدون ترس از شکست، از قضاوت، از آینده، تصمیم بگیری زندگی رو نه بر اساس “درست بودن”، بلکه بر اساس “زنده بودن” بسازی.

رشد روانی یعنی دست برداشتن از تلاش برای تغییر یا نجات دیگران. حتی اگه اون آدم‌ها نزدیکترین‌ها بهمون باشن. این که بفهمیم نمی‌تونیم کسی رو وادار کنیم جور دیگه‌ای رفتار کنه اسمش نااُمیدی نیست، بلوغه.

دنیا کلی بازی برات در میاره که تو رو به خودت برگردونه. انقدر نااُمیدت می‌کنه تا در نهایت به این نتیجه برسی که فقط خودتی و خودت و جز خودت نباید رو کسی یا چیزی حساب کنی.

همهٔ عمر دنبال معنی زندگی بودم توی یه نشونه‌ای، یه فرمولی تهش دیدم همش همینه همین لحظه‌های خیلی معمولی

ایشالا که این حجم از اضطراب، دلسردی، از پا درآمدگی و غم دلیلش همین باشه!

این روزا توی دو کلمه خلاصه میشه: کار و باشگاه.

زندگی بیشتر از نتیجه، دربارهٔ موندن توی مسیر، یاد گرفتن از هر قدم و ادامه دادنه.

از دیروز و بزرگداشت لسان‌الغیب.

الان فقط تغذیه‌هام خوشحالم میکنه چون؛ هم سردرد دارم، هم تا عصر کلاسم، هم باید تمرین دانشجوها رو چک کنم.

در ادامه با خودم میگم: برای رسیدن به هر چیز باارزشی، باید بهای داشتنش رو پرداخت کنی. هیچ چیزی بی‌هزینه به‌دست نمیاد. هرچی خواسته‌ت بزرگ‌تر باشه، هزینه‌ش هم سنگین‌تره. گاهی این بها یعنی گذشتن از آرامش و تفریحت، گاهی یعنی صبر و انتظار، بی‌خوابی، یا حتی تنهایی. قبل از شروع، باید با خودت صادق باشی؛ حساب کتاب کنی ببینی اون هدف واقعاً اون‌قدر می‌ارزه که براش وقت و هزینه بذاری یا نه. آخرش هم تصمیم با خودته. اینکه چی رو در زندگی ارزشمند می‌دونی و حاضری در ازای چی بهای واقعی‌اش رو بدی.

در ادامه با خودم میگم: برای رسیدن به هر چیز باارزشی، باید بهای داشتنش رو پرداخت کنی. هیچ چیزی بی‌هزینه به‌دست نمیاد. هرچی خواسته‌ت بزرگ‌تر باشه، هزینه‌ش هم سنگین‌تره. گاهی این بها یعنی گذشتن از آرامش و تفریحت، گاهی یعنی صبر و انتظار، بی‌خوابی، یا حتی تنهایی. قبل از شروع، باید با خودت صادق باشی؛ حساب کتاب کنی ببینی اون هدف واقعاً اون‌قدر می‌ارزه که براش وقت و هزینه بذاری یا نه. آخرش هم تصمیم با خودته. اینکه چی رو در زندگی ارزشمند می‌دونی، و حاضری در ازای چی بهای واقعی‌اش رو بدی.

در ادامه با خودم میگم: برای رسیدن به هر چیز باارزشی، باید بهای داشتنش رو پرداخت کنی. هیچ چیزی بی‌هزینه به‌دست نمیاد. هرچی خواسته‌ت بزرگ‌تر باشه، هزینه‌ش هم سنگین‌تره. گاهی این بها یعنی گذشتن از آرامش و تفریحت، گاهی یعنی صبر و انتظار، بی‌خوابی، یا حتی تنهایی. قبل از شروع، باید با خودت صادق باشی؛ حساب‌کتاب کنی ببینی اون هدف واقعاً اون‌قدر می‌ارزه که براش وقت و هزینه بذاری یا نه. آخرش هم تصمیم با خودته. اینکه چی رو در زندگی ارزشمند می‌دونی، و حاضری در ازای چی بهای واقعی‌اش رو بدی.

زندگیم ساکته. نه از اون سکوتای آرامش‌بخش، از اونا که خسته‌ت می‌کنه، سنگین می‌نشینه رو دل. روزا میان و میرن، بی‌هیچ ردّی، مثل ورق خوردن یه دفتر سفید که هیچ‌کس چیزی توش ننوشته. نه آرزویی مونده، نه شوقی. فقط منم و یه تکرار بی‌پایان.

دوست داشته باشیم یا نه روند روزگار اینطوریه که اونقدر درد رو درد و زخم رو زخم میذاره که دیگه یه جایی خیلی چیزها براتون حل میشه. ‏با همه ترسناکی و تلخیش، ولی در کنار پختگی و مقاومتی که پیدا میکنید، دیگه جای سالمی هم در قلبتون نیست که نگران زخمی شدنش باشید.