آیماه.

ناامیدی

من با دستای تو از جام بلندشدم، من با دست پر از نوازش تو به زندگی برگشتم، حرفهات و بودنت عین احیا کردن مریضی میموند که ازش قطع امید کردن همه، تو منو به زندگی برگردوندی، چرا نفس کشیدن رو یادم دادی و حالا نفس رو ازم گرفتی؟ بهم اهمیت بده، باهام حرف بزن، از روزت بهم بگو، از روزایی که داری می‌گذرونی، من این روزا بودنت رو میخوام نبودنت رو بهم هدیه نکن، من معتاد شده توجه و کلماتیم که از دهن تو خارج میشه منو از خودت نگیر.

کسی که خیلی برام مهمه بهم اندازه قبل اهمیت نمیده

یه جمله از چیزی که داره اذیتتون میکنه بگید، براتون متن بنویسم.

کاش تو بودی دستامو میگرفتی تا از جام بلندشم، کاش بودی بهم یادآوری میکردی که من آدم جا زدن و کم آوردن نیستم، تو باید میبودی تا من به خودم بازم ایمان داشته باشم که میتونم، میتونم که کارهای سخت رو به پایان برسونم، تو باید بهم زنگ میزدی و کلی حرف میزدی بهم که نباید از حال بد پناه ببرم بخواب تو باید میبودی ولی نیستی. تو نیستی و من هر لحظه به این فکر میکنم که باید چیکار کنم با این تمنای بودن.

میزارم سرمو رو شونه ای که نیست و برای نبودن کسی که هیچوقت نبوده اشک میریزم و اشک هامو با شمع داغ میکنم و تتو میکنم رو صورتی که هیچوقت از طرف تو بوسیده نشدند، قلبمو هدیه میدم به آدمی که هیچوقت نبوده و بی اطلاع از وجود قلبی که بهش هدیه داده شده، به من فکر کن من افکارمو بین آبی های لباست جا گذاشتم.

میدانی چه میگویم؟ در این حوالی که هیچکس حواسش به تو نیست من غم های تورا حاضرم همانند سرمه به ماهیچه سیصد گرمی سمت چپم بکشم و هربار که منتظر خنده شدم او با همان غم ها تبسمی بزند، در ژرفای جان تورا صدا میزنم، بانگ خندهایت، دستان پر مهرت مرا از حال جدا میکند و به سمت رویاهایی میبرد که شاید از آن من نیست،تو زیبا هستی حتی اگر این روزها غم تورا فرا گرفته باشد، خودت را از من دریغ نکن.

3:16

فاک.

-

دوست ندارم آدمایی که باهاشون در ارتباطم با آدمایی که باهاشون در ارتباطم در ارتباط باشن.

من خودمم خوشحال نیستم از چیزی که هستم؛ تنها نیستی.

نمیشه برام یکم متن بنویسید؟

وقتی میگرن پدرمو داره در میاره: