Passion Of Cinema🎴
Open in Telegram
For [ CINEMA L♡VERZ ] هیچ هنری به اندازه سینما از آگاهی ما در نمی گذرد و راست به سراغ احساسات ما در ژرفای اتاقهای تاریک روحمان نفوذ نمیکند. Admin: @don_andres8_6 https://t.me/joinchat/IPFAOhccBW9qRPpiNu7ejA
Show more764
Subscribers
No data24 hours
No data7 days
No data30 days
Posts Archive
.
مواقعی هست که سن پیری، نه جوانی ابدی، بلکه آزادی مقتدرانهای ایجاد میکند، ضرورتی ناب که در آن آدمی از لحظهای با شکوه میان زندگی و مرگ مستفیض میشود ... لحظهای که هنرمند از توجه به هنجارهای دیسیپلین خود دست بر میدارد؛ نوعی بیان ذهنی در مواجهه با مرگ است که هر گونه پیشفرض فرمی را کنار میگذارد.
.
به نقل از فیلکس گاتاری و ژیل دلوز، از کتاب «تاخر» نوشتهی پیتر آیزنمن و الیسا ایتوریته
.
هر بار از کیارستمی حرف میزنیم، این شوق به تماشا کردن زندگی و محیط پیرامونش من را جذب میکند. این که مسیر رسیدن به هدف از ذات هدف برایش مهمتر و حیاتیتر است. کیارستمی از خود خیام هم نسبت به لحظه و زیستن در اکنون خیامتر است، نه به این مفهوم که باری به هر جهت باشد، بلکه لذت بردن را بلد است.
همیشه گفتهام کیارستمی فیلم میسازد تا لذت تماشای زندگی را از قابها و زاویه دیدهای مختلف با ما به اشتراک بگذارد. کیارستمی چیزی جز زندگی ما نمیسازد، اما بر لحظاتی تاکید دارد که ما بیتوجه از کنارشان گذشتهایم اما ذرهای زیبایی در آن بوده و غفلت کردهایم از لذت تماشا کردن و حض بردن از آن لحظه.
گذشته از این میل به زیستن و عاشق اکنون بودن، در میان این چند پرسش و پاسخ چند دقیقهای که دانشگاه ایندیانا با کیارستمی انجام داده است، دوتایش برای من مهم بود؛ یکی این که برای چه کسی فیلم میسازد و دیگری این که از کجا ایدههایش را تبدیل به فیلم میکند ... پاسخهایش به شدت مرا یاد چند جملهای انداخت که در ابتدا از گاتاری و دلوز نقل کردم. کیارستمیِ متاخر به نوعی آزادی در خلق اثر رسیده که آن را برای خودش و به دور از هر گونه محدودیت فرمال مبتنی بر دیسیپلین میسازد و این ارزش کار کیارستمی است.
