ما؛

من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم ز سیلی زن، ز سیلی خور وزین تصویر بر دیوار ترسانم درین تصویر عُمَر با سوط ِ بی رحم خشایَرشا زند دیوانه وار، اما نه بر دریا به گردهٔ من، به رگ‌های فسردهٔ من به زندهٔ تو، به مردهٔ من بیا تا راه بسپاریم به سوی سبزه زارانی که نه کس کِشته، نِدْ روده به سوی سرزمین‌هایی که در آن هر چه بینی بکر و دوشیزه ست و نقش رنگ و رویش هم بدین سان از ازل بوده که چونین پاک و پاکیزه‌ست به سوی آفتاب شاد صحرایی که نگذارد تهی از خون گرم خویشتن جایی...