متلهف

در خفا بند بند تنش را ستایش میکردم ؛ افسوس که چشم هایم هیچگاه با من یار نبودند.

زیبایید اما تو خالی ؛ نمیشود برایتان مُرد

یک ناخوشایندی ممتد.. و خستگی بسیار از یک زندگانی هرروزه و بیهوده

اگر وقت نداری حالم را بپرسی درکت میکنم اگر وقت نداری با من صحبت کنی درکت میکنم اگر وقت نداری مرا ببینی درکت میکنم اما بعد از تمام اینها دیگر دوستت نداشتم اینبار نوبت توست که درکم کنی - حسین پناهی

آیا شاعران از رَحِم رنج زاده می‌شوند؟ و آیا شعر دشنه‌ای کاری بر جان است؟ یا تنها منم که در چشمانم تاریخ گریه را خلاصه می‌کنم؟

سکوت ساخته شده از کلماتی که منصرف شده‌اند...

او از کسی بدش نمی‌آید، منتها به هیچ‌کس ایمان ندارد

در حرف‌هایی که نیست، مرا بشنو

«پرهیز از نگاه کردن به کسی که شوق دیدن‌ش کلافه‌ات کرده، تردید مبهم‌ت را به یقینی روشن تبدیل می‌کند؛ عاشق شده‌ای.»

یه سری مفهوم هستن که دو نفره معنی میشن، مثلا هیچکس به تنهایی چیزی به اسم آغوش نداره.

‏گر هيچ مرا در دل تو جاست بگو.. ‏گر هست بگو.. ‏نيست بگو.. ‏راست بگو..!

مرا جوری در آغوش بگیر که انگار فردا می‌میرم؛ و فردا چطور؟ جوری در آغوشم بگیر که انگار از مرگ بازگشته‌ام - نزار قبانی

یک روز خودم را خواهم بخشید از آسیبی که به خویش روا داشتم از آسیبی که اجازه دادم دیگران بر من روا دارند و چنان محکم خویش را در آغوش خواهم کشید که هرگز ترک خود نکنم. - امیلی دیکنسون

و نمی‌دانستم که اشک، همان انسان است.