❲ رنــجـور ❳

نه احساساتی عمیق دارم و نه حرکاتی جدی. من اصلاً خواسته‌ای ندارم. فقط می‌خواهم مسواکم را بزنم و امیدوارم دندان‌هایم نریزند؛ امیدم این است که در سال آینده هم بتوانم شق کنم؛ فقط همین چیزهای کوچک. من دنبال چیزهای بزرگ نیستم. #چارلز_بوکوفسکی #یادداشت‌های_یک_پیرمرد_هرزه ترجمه: #طاهر_جام_برسنگ

𝗥𝗮𝗻𝗷𝗼𝗼𝗿

#بوکفسکی

من هیچ انگیزه‌ی سیاسی ندارم. نه می‌خواهم دنیا را نجات بدهم، نه می‌خواهم آن را بهتر کنم. تنها چیزی که می‌خواهم زندگی کردن در آن است و حرف زدن درباره‌ی ماجراهای آن. #چارلز_بوکفسکی #یادداشت‌های_یک_پیرمرد_هرزه ترجمه: #طاهر_جام_برسنگ

𝗥𝗮𝗻𝗷𝗼𝗼𝗿

#بوکفسکی

هیچ دلیلی ندارد که خیر نتواند بر شر پیروز شود فقط کافی‌ست ملائک هم تشکیلاتی بسازند هم‌ردیف آدم‌های شرور. #کورت_ونه‌گوت

𝗥𝗮𝗻𝗷𝗼𝗼𝗿

#ونه‌گات

مود هوای بارونی

آبِ آبی‌رنگ دریا را می‌بینم، این آب همه بدبختی‌ها را می‌شوید و هر لحظه رنگش عوض می‌شود، و با زمزمه‌های غمناک و افسونگر خودش روی ساحل شنی می‌خورد، کف می‌کند، آن کف‌ها را شن‌ها مزمزه می‌کنند و فرو می‌دهند، و بعد همین موج‌های دریا آخرین افکار مرا با خودش خواهد برد. چون به کسی که مرگ لبخند بزند با این لبخند او را به سوی خودش می‌کشاند. لابد می‌گویی که او چنین کاری را نمی‌کند ولی خواهی دید که من دروغ نمی‌گویم. #صادق_هدایت #آینه‌ی_شکسته

𝗥𝗮𝗻𝗷𝗼𝗼𝗿

توی یه جامعهٔ استبدادزده، فاصله، جغرافیایی نیست؛ اخلاقیه. ممکنه یکی سال‌ها کنارت باشه، دوستت داشته باشه، ولی کم‌کم خودش بشه بخشی از همون جهانی که تو ازش بیزاری. جهانی که برای دوام آوردن، یاد گرفته نبینه، نپرسه، کوتاه بیاد. استبداد فقط آدم‌ها رو از آزادی محروم نمی‌کنه؛ قطب‌نمای صمیمیت رو هم می‌شکنه. چون وقتی یه حکومت کاری می‌کنه که «حقیقت گفتن» هزینه داشته باشه، کسی که هزینهٔ همون حقیقت رو می‌پذیره، فقط هم‌فکر تو نیست؛ شاهدِ زندهٔ تنهایی توئه. اون‌وقته که آدم‌ها رو دیگه با فاصله‌شون از خودت نمی‌سنجی؛ با سمتی که نسبت به دیوار ایستادن می‌سنجی. یکی ممکنه درست کنار تو باشه، ولی اون‌طرف دیوار ایستاده باشه؛ یکی کیلومترها دورتر، اما شونه‌به‌شونهٔ تو. گاهی هم‌سرنوشتی، از سال‌ها کنار هم بودن، پیوند محکم‌تریه.

تقریباً مطمئنم هیچ چیز در این دنیا برای من نیست.

یه خلأیی تو آدم ایجاد می‌کنه، که با هیچ‌چیزی پُر نمی‌شه... شرایط بیرونی هرچقدر هم اوکی باشه، فرقی نداره، چون فرد افسرده از درون داره خورده می‌شه، به قول صادق هدایت: زخم‌هایی که در انزوا روح آدم را می‌خورد و می‌تراشد. واقعا هم روح آدم را می‌خورد و می‌تراشد...

مثل کسی که اختلال اجتماعی داره، نه که نخواد ارتباط برقرار کنه، نمی‌تونه. انجامش واقعا عذابه و سخته. از توجه شما به این موضوع سپاس‌گزارم.

فرد مبتلا به افسردگی آزادی انتخابی ندارد و خود را همچون یک معلولِ جنگی، تحمیلی به خانواده و اجتماعِ طاقت‌فرسا می‌بیند. باید به‌رغمِ رنجی که مغطش را می‌بلعد، قیافه‌ی کسی را بگیرد که با وقایعِ روزمره و معاشرت با دیگران مشغول است. باید سعی کند با دیگران خوش و بش کند، به سؤال‌ها پاسخ دهد، آگاهانه سر بجنباند و ابرو در هم بکشد و حتی _ پناه بر خدا _ لبخندی بزند. ولی همین تلاش برای گفتن چند کلمه حرفِ ساده عذابی الیم است. #ویلیام_استایرن #ظلمت_آشکار / #خاطرات_افسردگی ترجمه: #افشین_رضاپور

𝗥𝗮𝗻𝗷𝗼𝗼𝗿

#افسردگی

حالا به آن مرحله از آشفتگی رسیده بودم که حسِ امید همراه با فکرِ آینده ناپدید شده بود. مغزم در اسارت هورمون‌های قانون‌شکن بیش‌تر از این‌که اندامِ اندیشیدن باشد ، ابزارِ ثبت دقیقه به دقیقه‌ی درجاتِ گوناگونِ رنجِ خود بود. #ویلیام_استایرن #ظلمت_آشکار /#خاطرات_افسردگی ترجمه: #افشین_رضاپور

𝗥𝗮𝗻𝗷𝗼𝗼𝗿

#افسردگی