Merida’s𓂉

Hey, little train, wait for me I once was blind, but now I see And have you left a seat for me? Is that such a stretch of the imagination?

ازم برنمیاد متأسفانه. اصلاً.

کاش روحیه‌ی رها رو داشتم

مهم نیست که یک‌ساعت دیگه بمیرم، حداقل قبلش شعر می‌خونم. مثل تمام این سال‌ها. اما می‌دونی که نمی‌خوام بمیرم‌. می‌دونی که می‌خوام زندگی کنم. می‌دونی که می‌خوام تا جایی که می‌تونم این غیرممکنی که ممکن شده رو حس کنم و داشته باشم. می‌دونی که می‌خوام باشم. می‌خوام باشم. می‌دونی؟! حتا ویران‌‌شده.

هرچقدر لخت‌تر و کثیف‌تر و دقیق‌تر، مغزم براش پذیراتر

کاش آدمی بودم که شعر و poetry برام جواب بود اینجور موقع‌ها. کاش می‌تونستم برم سراغ ادبیات. مغزم ذره‌ای بهم اجازه‌ی زیبایی تو‌ چیزی رو می‌داد

to literally, live for

it’s really important to have someone to live for these days

We are happy, ma, we are having fun (ooh, children) Beyond my wildest expectation (ooh, children)

چند تا از شماها مثل من با یک گربه زندگی می‌کنن و عین بدبخت‌ها منتظرن ببینن جنگ می‌شه یا نه که بدونن چه خاکی باید بریزن تو سرشون، برگردن شهرشون یا نه؟